Μέσα στην μαυρίλα,
μέσα στην ατέλειωτη βροχή,
μέσα στην βαριά καταχνιά,
μέσα στην ανηλεή επιβεβαίωση της πλάνης,
μέσα στην συνεχή επαλήθευση των φόβων,
μέσα στο γκρέμισμα όλων των πιθανοτήτων,
μέσα στο αδιέξοδο,
μέσα στο ανέλπιδο,
μέσα στο απογοητευτικό,
μέσα στο τόσο μακρινό , από το θέλω,
μέσα στο ατελείωτο,
μέσα στο ανεκπλήρωτο
....................................
μια ηλιαχτίδα
που είναι χαμένη συχνά,
που σπάνια πια εμφανίζεται,
που πρέπει να στέλνει μηνύματα κρυμμένη,
παρότι φωνάζει ξεδιάντροπα το άνομο πάθος της,
που διεκδικεί,
που επελαύνει,
που απλά θέλει
......................
ευτυχώς που υπάρχει...
ζεις ακόμη ,λοιπόν...
κι είναι τόσο όμορφα...
κι ας μην είναι ακριβώς όπως θα ήθελες
ή μήπως είναι;
κι ας είναι τόσο αργά,
πάντα τόσο αργά...
.......................
αρκεί η ζέστα της αχτίδας
......................η ύπαρξή της...

Διάφανα Κρίνα - Είναι Που Όλα Ήρθαν Αργα

Λυπάμαι που δεν έγινα μια θάλασσα για σένα
να με κοιτάς νοσταλγικά με τα μαλλιά βρεγμένα.

Λυπάμαι που δεν έγινα Σαχάρα να ουρλιάζεις
κάτω από τ' άστρα από χαρά να κλαις,ν' ανατριχιάζεις.

Λυπάμαι που δεν έγινα βράχος να ξαποστάσεις,
αψηλάφητο να σκύψεις να το πιάσεις.

Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
την άπειρή σου ομορφιά, τον τρυφερό σου ίσκιο.

Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
την άπειρή σου ομορφιά,μαράθηκα πριν ζήσω.

Πολλούς θανάτους έζησα μα σαν κι αυτόν για σένα,
πολλούς θανάτους έζησα,σαν κι αυτόν κανένα.

Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου
Μουσική: Διάφανα Κρίνα
Πρώτη εκτέλεση: Διάφανα Κρίνα

Ότι και αν πω θα λείπει κάτι - ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ

Πήρα ένα τρένο μες στη νύχτα
δεν το ξεχνάω το βράδυ εκείνο
σαν κλέφτης γράφω στο σκοτάδι
δυο λέξεις πλάι στο κομοδίνο

αααα... πως να στο πω...
αααα... πως να στο πω...
πως να στο πω...
Είναι παράξενη η αγάπη
ό,τι κι αν πω θα λείπει κάτι
η αγάπη μ'έφερε κοντά σου
μια άλλη με τραβάει μακριά σου...
Είναι παράξενη η αγάπη
ό,τι κι αν πω θα λείπει κάτι
δε θα σου πω συγχώρεσέ με
τράβα ένα Χι και ξέχασέ με...

είναι αργά...
είναι αργά...
είναι αργά...
Είναι παράξενη η αγάπη
ό,τι κι αν πω θα λείπει κάτι
η αγάπη μ'έφερε κοντά σου
μια άλλη με τραβάει μακριά σου...
Είναι παράξενη η αγάπη
ό,τι κι αν πω θα λείπει κάτι
ό,τι κι αν πω θα λείπει κάτι...Στίχοι: Μάνος Ξυδούς
Μουσική: Μάνος Ξυδούς
Πρώτη εκτέλεση: Μάνος Ξυδούς

ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ

Σε μια σταγόνα βροχής θα θες να κρυφτείς
σε παγώνουν τα ψέματα που σε έχουν πειράξει
σε παλιές εποχές κάτι να βρεις να πιαστείς
και η αγάπη που άφησες δεν σε έχει φωνάξει.

Δύο λεπτά μόνο δώσ' μου και φύγε μετά
δύο αγκάθια κι αυτά ριγμένα στην γη μου
κι αν απλώσουν το χέρι εραστές μιας βραδιάς
ως το τέλος μη χάσεις το ακριβό της ψυχής μου.

Μόνο εσένα μπορώ να αγαπήσω
μόνο εσένα μπορώ να αρνηθώ
από σένα μπορώ να ζητήσω
λίγο ψέμα μετά να χαθώ.

Δύο λεπτά μόνο δώσ' μου για να 'ρθω και εγώ
δεν υπάρχουν πια λέξεις δύο λεπτά αν μπορείς
θα ακουμπήσω το φως σου μήπως έτσι σε βρω
σε ένα δρόμο στενό της ζωής μου υποσχέσεις.

Μόνο εσένα μπορώ να αγαπήσω
μόνο εσένα μπορώ να αρνηθώ
από σένα μπορώ να ζητήσω
λίγο ψέμα και μετά να χαθώ

Στίχοι: Λευτέρης Πλιάτσικας
Μουσική: Λευτέρης Πλιάτσικας
Πρώτη εκτέλεση: Όναρ

in my dreams you are my life
but ... in my life you are my only ....only a dream

ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΚΕΝΟ

Στίχοι: Θάνος Παπανικολάου
Μουσική: Βασίλης Γαβριηλίδης
Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη


Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από 'δω
κι εγώ ένα φάντασμα στον κόσμο του κλεισμένο
μια Πηνελόπη θολωμένη απ' το ποτό
που έχει το μέλλον της σε σένα κερασμένο
Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από 'δω
κι εγώ πλανήτης σε τροχιά που δεν τελειώνει
να κλέβω κάτι απ' τ' απέραντο κενό
και ν' αγαπώ ό,τι δικό σου με πληγώνει

Μα σαν τις πρώτες τις αγάπες που επιστρέφουνε
συνέχεια φεύγω μακριά σου κι όλο έρχομαι
να με ξεχνάς και να με σβήνεις το ανέχομαι
δεν ονειρεύομαι, δε ζω, δεν παραδέχομαι, μόνο δέχομαι

Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από 'δω
κι εγώ να φτιάχνω στον καθρέφτη άλλη όψη
αφού το αύριο δε θέλει να 'σαι 'δω
στείλε το χθες εδώ και πάλι να με κόψει
Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από 'δω
κι εγώ ένα πρόσωπο που κρύβεται και λειώνει
σ' αυτόν τον κόσμο που ό,τι βλέπω είναι μικρό
μόνο η απόσταση των δυο μας μεγαλώνει

Μα σαν τις πρώτες τις αγάπες που επιστρέφουνε
συνέχεια φεύγω μακριά σου κι όλο έρχομαι
να με ξεχνάς και να με σβήνεις το ανέχομαι
δεν ονειρεύομαι, δε ζω, δεν παραδέχομαι, μόνο δέχομαι

ΔΥΟ ΞΕΝΟΙ ΚΟΣΜΟΙ...ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΣ!

Πρέπει κάποια στιγμή να το καταλάβεις.
Όση προσπάθεια και να καταλάβεις , ακόμη και μια ζωή αν χαλαλίσεις...τίποτε δεν πρόκειται να πετύχεις...
Δυο κόσμοι ασύμβατοι , δεν ανταμώνουν ποτέ...
Καμιά προσπάθεια , καμιά καλή διάθεση , κανένα απόθεμα ψυχής και καμιά περισσή ευαισθησία δεν μπορεί να γεφυρώσει δυο ...άλλους κόσμους... ¨
Όσο κι αν αντέξεις , όσο κι αν παραβλέψεις , όσο κι αν θάψεις τον αυθορμητισμό σου , όσο κι αν παραιτηθείς από την διεκδίκηση του οξυγόνου σου , ακόμη κι αν όλα αυτά τα κάνεις γιατί θέλεις , γιατί ακόμη ελπίζεις , γιατί κάπου κάπου υπάρχουν καλές στιγμές ,πάντα ήξερες και θα ξέρεις πως τίποτε δεν θα αλλάξει και πως το χάσμα δεν πρόκειται να γεφυρωθεί ποτέ!!!
Τόσο διαφορετικοί!!!
Κάποτε απλά το υποπτευόσουν , αλλά από την γλύκα του ονείρου , το έβλεπες ασήμαντο.
Μετά το ένοιωθες , αλλά η καλή διάθεση και η πίστη στον έρωτα σε έκανε να ελπίζεις πως όλα θα άλλαζαν , θα σε καταλάβαινε...θα σε ένοιωθε....αφού σε αγαπούσε...έτσι έλεγε αυθόρμητα...εσύ , άλλωστε , που επίσης έλεγες ότι τον αγαπούσες είχες κάνει τόσα πράγματα διαφορετικά από εσένα.....
Από κάποια στιγμή , έχασες την ελπίδα σου ότι οι δυο κόσμοι θα αντάμωναν...Ή ο έρωτας δεν έφτανε ή ο εγωϊσμός περίσσευε...
Τώρα ξέρεις αυτό , που φοβόσουν από την αρχή...
Έτσι θα είναι ...όπως απευχόσουν
όπως σε έθλιβε
όπως σε πάγωνε...
Απέραντο το κενό...


ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

ΚΑΙΡΟ ΠΡΙΝ

Μια φλέβα χτυπάει γρήγορα και τρελά μέσα από τον γιακά ενός σιέλ πουκάμισου...
και το ξέρεις μόνο εσύ πως είναι για σένα!

Κι η φλέβα ξέρει , πως ένα μυαλό μπορεί και ακούει μόνο την δική της φωνή ανάμεσα από πολλές άλλες , που κραυγάζουν και διεκδικούν ένα κομμάτι της...

Ευτυχία
για σένα και για ...την φλέβα του σιέλ πουκάμισου!

Αντί καλοκαιρινών ευχών!!!

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...»

το κείμενο είναι "κλεμμένο" από το "ΚΟΝΔΥΛΙ" http://www.kondyli.gr και ανήκει στον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

Προτιμώ τις τύψεις από τα απωθημένα.
Φρανσουάζ Σαγκάν