Κυριακή, 21 Ιουνίου 2009

ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ

Μερικές φορές είμαστε πολύ σκληροί με τον εαυτό μας.
Του απαγορεύουμε να νιώθει κάποια πράγματα ή να τα σκέπτεται ή να τα ονειρεύεται.
Γιατί;;;;;;;
Ίσως για να μην καταλάβει αν του λείπουν και πόσο.................
Είναι καλή η ευθεία της καθημερινότητας και πολυπόθητη και ακριβή πολλές φορές.

Και αν κάποια φορά δραπετεύσει ο μονίμως αλητήριος νους μας και τα σκεφτεί όλα αυτά
και νιώσει κάποια άλλα
ή ζηλέψει μέσα στα όνειρα του κάποια τρίτα ,
τότε ...........
ή μας πιάνει πανικός και τρέχουμε να κρυφτούμε πίσω από αναθεωρήσεις όλης της ζωής μας (παρηγοριές του στυλ : τι καλά που τα έχω καταφέρει!)
ή νιώθουμε απίστευτες τύψεις (για το πόσο ανικανοποίητοι μπορεί να είμαστε εμείς που μας έδωσε τόσα και τόσο απλόχερα η ζωή) που μας καταρρακώνουν,
ή τρελαινόμαστε από τις Ερινύες για τις στιγμές χαράς που κλέβουμε από τους «νόμιμους δικαιούχους τους» μόνο και μόνο στα όνειρα ή στα λόγια.
Τότε προσπαθούμε να τον τιμωρήσουμε σκληρά τον αλητήριο νου μας, απαγορεύοντας του περαιτέρω σκέψεις , όνειρα και κυρίως παραδοχές για όλα αυτά που στην πραγματικότητα πολύ του λείπουν, απλά τα είχε ξεχάσει κρυμμένος πίσω από το προσωπείο της πληρότητας, της απόλυτα τακτοποιημένης και επαναπαυμένης ζωής , της ζωής που σχεδόν τα πάντα είναι υπό έλεγχο και προγραμματισμένα και σίγουρα (αυτά όλα δεν είναι απαραίτητα άσχημα ,ούτε σημαίνουν πως κάτι δεν πάει καλά , ούτε φυσικά πως δεν "τακτοποιούνται" όλα με πολύ αγάπη, κάθε άλλο.) Το μεγάλο θέμα είναι απλά πόσο και για πόσο θα μας καλύπτουν.

Σ' αυτές τις περιπτώσεις είναι πολίτιμη η ύπαρξη φίλων. Τα λόγια τους, η διαφορετική τους οπτική, η ψυχραιμία τους, η υπομονή τους,η πυγμή τους να σε επαναφέρουν στην τάξη, η τρυφερότητά τους, η ικανότητα τους να λένε και όσα θες και όσα δεν θες να ακούσεις, η αγκαλιά τους που είναι πάντα εκεί, η ηρεμία τους, το ζεστό τους άγγιγμα σε σημεία της ψυχής σου που και εσύ δυσκολεύεσαι να πας.....είναι μεγάλο στήριγμα και γιατρειά.
Ας είναι καλά απλά και μόνο που υπάρχουν.........

Δεν υπάρχουν σχόλια: