in my dreams you are my life
but ... in my life you are my only ....only a dream

ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΚΕΝΟ

Στίχοι: Θάνος Παπανικολάου
Μουσική: Βασίλης Γαβριηλίδης
Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη


Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από 'δω
κι εγώ ένα φάντασμα στον κόσμο του κλεισμένο
μια Πηνελόπη θολωμένη απ' το ποτό
που έχει το μέλλον της σε σένα κερασμένο
Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από 'δω
κι εγώ πλανήτης σε τροχιά που δεν τελειώνει
να κλέβω κάτι απ' τ' απέραντο κενό
και ν' αγαπώ ό,τι δικό σου με πληγώνει

Μα σαν τις πρώτες τις αγάπες που επιστρέφουνε
συνέχεια φεύγω μακριά σου κι όλο έρχομαι
να με ξεχνάς και να με σβήνεις το ανέχομαι
δεν ονειρεύομαι, δε ζω, δεν παραδέχομαι, μόνο δέχομαι

Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από 'δω
κι εγώ να φτιάχνω στον καθρέφτη άλλη όψη
αφού το αύριο δε θέλει να 'σαι 'δω
στείλε το χθες εδώ και πάλι να με κόψει
Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από 'δω
κι εγώ ένα πρόσωπο που κρύβεται και λειώνει
σ' αυτόν τον κόσμο που ό,τι βλέπω είναι μικρό
μόνο η απόσταση των δυο μας μεγαλώνει

Μα σαν τις πρώτες τις αγάπες που επιστρέφουνε
συνέχεια φεύγω μακριά σου κι όλο έρχομαι
να με ξεχνάς και να με σβήνεις το ανέχομαι
δεν ονειρεύομαι, δε ζω, δεν παραδέχομαι, μόνο δέχομαι

ΔΥΟ ΞΕΝΟΙ ΚΟΣΜΟΙ...ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΣ!

Πρέπει κάποια στιγμή να το καταλάβεις.
Όση προσπάθεια και να καταλάβεις , ακόμη και μια ζωή αν χαλαλίσεις...τίποτε δεν πρόκειται να πετύχεις...
Δυο κόσμοι ασύμβατοι , δεν ανταμώνουν ποτέ...
Καμιά προσπάθεια , καμιά καλή διάθεση , κανένα απόθεμα ψυχής και καμιά περισσή ευαισθησία δεν μπορεί να γεφυρώσει δυο ...άλλους κόσμους... ¨
Όσο κι αν αντέξεις , όσο κι αν παραβλέψεις , όσο κι αν θάψεις τον αυθορμητισμό σου , όσο κι αν παραιτηθείς από την διεκδίκηση του οξυγόνου σου , ακόμη κι αν όλα αυτά τα κάνεις γιατί θέλεις , γιατί ακόμη ελπίζεις , γιατί κάπου κάπου υπάρχουν καλές στιγμές ,πάντα ήξερες και θα ξέρεις πως τίποτε δεν θα αλλάξει και πως το χάσμα δεν πρόκειται να γεφυρωθεί ποτέ!!!
Τόσο διαφορετικοί!!!
Κάποτε απλά το υποπτευόσουν , αλλά από την γλύκα του ονείρου , το έβλεπες ασήμαντο.
Μετά το ένοιωθες , αλλά η καλή διάθεση και η πίστη στον έρωτα σε έκανε να ελπίζεις πως όλα θα άλλαζαν , θα σε καταλάβαινε...θα σε ένοιωθε....αφού σε αγαπούσε...έτσι έλεγε αυθόρμητα...εσύ , άλλωστε , που επίσης έλεγες ότι τον αγαπούσες είχες κάνει τόσα πράγματα διαφορετικά από εσένα.....
Από κάποια στιγμή , έχασες την ελπίδα σου ότι οι δυο κόσμοι θα αντάμωναν...Ή ο έρωτας δεν έφτανε ή ο εγωϊσμός περίσσευε...
Τώρα ξέρεις αυτό , που φοβόσουν από την αρχή...
Έτσι θα είναι ...όπως απευχόσουν
όπως σε έθλιβε
όπως σε πάγωνε...
Απέραντο το κενό...


ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

ΚΑΙΡΟ ΠΡΙΝ

Μια φλέβα χτυπάει γρήγορα και τρελά μέσα από τον γιακά ενός σιέλ πουκάμισου...
και το ξέρεις μόνο εσύ πως είναι για σένα!

Κι η φλέβα ξέρει , πως ένα μυαλό μπορεί και ακούει μόνο την δική της φωνή ανάμεσα από πολλές άλλες , που κραυγάζουν και διεκδικούν ένα κομμάτι της...

Ευτυχία
για σένα και για ...την φλέβα του σιέλ πουκάμισου!

Αντί καλοκαιρινών ευχών!!!

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...»

το κείμενο είναι "κλεμμένο" από το "ΚΟΝΔΥΛΙ" http://www.kondyli.gr και ανήκει στον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

Προτιμώ τις τύψεις από τα απωθημένα.
Φρανσουάζ Σαγκάν

Σ' αγαπώ - Αντώνης Ρέμος Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Over the hill (official video clip)- Monika

Why? Tell me why
You don't call me anymore
Don't you want me anymore?

Black, it' s all black
It' s the colour of my heart
It' the colour of my eyes
But, i'm here!
Yes, I' m here
Everybody seems to mean so much!
Everybody seems to think i' m fine!

Late, it 's too late
I am punishing myself
by admitting it 's too late

Laugh, you may laugh
You can laugh at me for days
You may spit me if you want

But, I' m here!
I' m still here
Everybody seems to mean so much!
Everybody seems to think i' m fine!

Look at me, there were more to see
There were more to be proud of...

θάλασσα γυαλί- Γιάννης Χαρούλης

Μέσα μου έρημα βουνά
κι εσύ δεν είσαι πουθενά
και γω μες στο σκοτάδι
θα ρίξω παραγάδι
χρυσό αγκίστρι να πιαστείς,
να τρυπηθείς, να πληγωθείς,
το αίμα σου να τρέξει,
τα χείλη μας να βρέξει.

Να 'ταν η θάλασσα γυαλί και το γυαλί καθρέφτης
να σ' έβλεπα πουλάκι μου, σε τι αγκάλες πέφτεις...

Πέρασαν έξι Κυριακές
μαύρες, θλιμμένες και κακές
και είσαι μακριά μου
βάστα γερά καρδιά μου
Οι μέρες μας προδώσανε
κι εμείς δεν ανταμώσαμε.
Ελα γλυκιά μου ελπίδα,javascript:void(0)
σου έστεισα παγίδα.

Στίχοι: Μιχάλης Κουμπιός
Μουσική: Μιχάλης Νικολούδης

Να 'ταν η θάλασσα γυαλί και το γυαλί καθρέφτης
να σ'έβλεπα πουλάκι μου, σε τι αγκάλες πέφτεις
να σ'έβλεπα πουλάκι μου, σε τι αγκάλες πέφτεις...

καληνύχτα αναμνήσεις!!! καλημέρα όνειρα!!!

Είναι καιρός τώρα που τριγυρνάς στα ίδια μέρη αλλά σου φαίνονται άγνωστα και επιστρέφεις έτσι στις παλιές «δοκιμασμένες» συνήθειες.
Είναι καιρός τώρα που τα , από παλιά τοποθετημένα ,σημεία αναφοράς ξαναπήραν την θέση τους και προσδιορίζουν πάλι την κίνηση σου και την θέση σου...
Είναι καιρός τώρα που άφησες πίσω σου Σειρήνες και Λαιστριγόνες και Κύκλωπες και χαρούμενος που τα κατάφερες προχωράς για να συναντήσεις...νέους!
Όλα προχώρησαν…
Πάνε…
Τίποτε δεν έμεινε το ίδιο…
Άνθρωποι άλλαξαν ,
Ιδέες μεταποιήθηκαν (δεν αλλάζουν αυτές εύκολα πια) ,
Καταστάσεις εξελίχτηκαν και άλλες έγιναν πιο ζόρικες άλλες πάλι πιο θετικές κι ευχάριστες…
Πάνε τα σημάδια που αφηνόταν να πλανιούνται στον αέρα ,
πάνε οι ματιές που ήταν τόσο φλύαρες,
πάει η τύχη που συχνά σου χάριζε δευτερόλεπτα πληρότητας…

Περπατάς στα ίδια μονοπάτια και παρ΄ ότι όλα φαίνονται ίδια να είναι και να κινούνται όπως παλιά , τίποτε δεν θυμίζεις το παρελθόν…
Μόνο οι σκέψεις σου , που δεν λένε να σταματήσουν να ανιχνεύουν εξηγήσεις
Μόνο τα μάτια που προσπαθούν να αναπλάσουν ομοιότητες…
…..
Όμως τίποτε
Ο χρόνος πέρασε
Οι άνθρωποι μεγάλωσαν και κουράστηκαν και από τους εαυτούς τους ακόμη…
Οι συνήθειες ξανανέβηκαν στο θρόνο τους
Η σιγουριά σκότωσε κάθε γρήγορη αναπνοή…
Η αξία της ευθείας στην ζωή επαναπροσδιορίζεται…
Ανεκτίμητη …

Τελικά ήταν πραγματικότητα το ταξίδι ή απλά ένα καλοστημένο παιχνίδι φαντασίας;
Το έζησες ή μόνο είχες τεράστια επιθυμία να το ζήσεις κι αυτή θόλωσε ακόμη και την πραγματικότητα;
……
Τι σημασία έχουν πια οι ερωτήσεις;;
Όπως και να είναι ο χρόνος ανελέητος άλλα τα γκρέμισε … άλλα τα ισοπέδωσε κιόλας … άλλα τα γιγάντωσε…άλλα τα αναστήλωσε…
……
Έτσι είναι η ζωή….αναμνήσεις και όνειρα…
καληνύχτα αναμνήσεις!!! καλημέρα όνειρα!!!(Εύχομαι!)