Μια στιγμή , μια λέξη είναι αρκετά....για να σε οδηγήσουν στην παραφροσύνη ή απλά να σου γλυκάνουν , να σου ζεστάνουν  μια παγωμένη μέρα.......
Η ζωή είναι απλή...πολύ απλή...τόσο απλή που δεν αντέχουμε να την ακολουθήσουμε...
Βάζουμε μπροστά μας τόσα εμπόδια , υψώνουμε τόσα τείχη , ανοίγουμε τεράστια κενά...
Όχι , δεν αντέχουμε να την ζήσουμε...
και την παρακολουθούμε να περνάει μπροστά μας , κρυμμένοι 
πίσω από τον κόσμο , που τάχα δεν συγχωρεί (είναι πράγματι έτσι ή ζηλεύει αυτούς που βρίσκουν τρόπους να ανασαίνουν;)
Πίσω από τα πρέπει που βάζουμε όταν δεν αντέχουμε να βιώσουμε τα θέλω μας , όταν βλέπουμε πια πως κάποιοι δεσμοί μας έχουν κάνει δεσμώτες δια βίου...
Όχι δεν αντέχουμε να ζήσουμε την απλή ζωή....
Την κάνουμε δύσκολη και πολύπλοκη και αβάσταχτη για να έχουμε στον τελικό μας απολογισμό πολλές δικαιολογίες και άλλοθι...
Αλλά ποιος κατάφερε ποτέ να παραμυθιάσει την ψυχή και το μυαλό του πραγματικά;;;;;Και κυρίως για πόσο;;;;

Εγώ μεγάλωνα για σένα - Νατάσσα Μποφίλιου

Εγώ μεγάλωνα για σένα
και μάλωνα για σένα στους δρόμους 
με τα υπόλοιπα παιδιά
τα βράδια ίδρωνα για σένα
και στον ύπνο μου για σένα
τολμηρά είχα κρυμμένα μυστικά

Μετά ωρίμαζα για σένα
και σκάρωνα θλιμμένα στιχάκια 
που δεν τα διάβαζε κανείς
ετοιμαζόμουνα για σένα
και δεν άκουγα κανένα
που μου λεγε πως ίσως δεν φανείς

Και περάσαν οι ζωές μας
δεν βρεθήκαμε ποτέ μας,
και τη θέση την παίρνουνε σκιές
μ' αγαπάνε, με φροντίζουν,
κάπου - κάπου σε θυμίζουν
κι εσύ έρχεσαι και φεύγεις όταν θες.

Κι έτσι ζω μόνο για σένα
ετοιμάζομαι για σένα
ερωτεύομαι για σένα
περιμένοντας εσένα

Για σένα ήμουν και γινόμουν
το κάλο και το κακό μου
και δεν είχα μόνο έναν εαυτό
για σένα άλλαζα σαν φύλλα,
τη χαρά και τη μαυρίλα
και το σπίτι μου είχα πάντα ανοιχτό

Για σένα τράβαγα πιστόλι,
από φόβο μ' είχαν όλοι,
και δεν άντεχε στο πλάι μου ψυχή
φανταζόμουνα εσένα 
σε νοήματα χαμένα
και ήταν μόνο μια καινούρια σου εκδοχή.

Κρυφτό - Πορτοκάλογλου, Μποφίλιου

Αχ, πουλί ,μου τρελό,
έχεις πετάξει,
παίζεις πάλι κρυφτό,
δεν είσαι εντάξει 
κι αυτό θα στο κρατώ.

Ξέρω θα ΄ρθει η στιγμή και για σένα 
που όλοι οι δρόμοι θα βγάζουν σε μένα,
μα εγώ θα σου κρυφτώ.
Θα με ψάχνεις σε σώματα ξένα
μα ποτέ δε θα βρίσκεις κανένα.
Εγώ θα σου κρυφτώ,
θα σου κρυφτώ.

Μου ΄χεις κλέψει καρδιά
και περηφάνια.
Ταξιδεύω τυφλά
στα ίδια λιμάνια.

Ξέρω θα ΄ρθει η στιγμή και για σένα 
που όλοι οι δρόμοι θα βγάζουν σε μένα,
μα εγώ θα σου κρυφτώ.
Όσα τώρα κρατάς κλειδωμένα
θα ΄ναι μάταια και άδεια και ξένα.
Εγώ θα σου κρυφτώ,
θα σου κρυφτώ.

Η ΗΡΕΜΙΑ ΤΗΣ ΕΥΘΕΙΑΣ

Ναι ξέρω....άργησα πολύ!!!
Έγιναν τόσα πολλά όμως....
Άλλαξαν τόσα πολλά...
Άνθρωποι  , καταστάσεις......Εγώ...
Πολλές οι ανατροπές , οι αγωνίες , οι εντάσεις , οι απρόβλεπτες εξελίξεις , οι δυσκολίες , οι πτώσεις , οι πόνοι , τα δάκρυα και ευτυχώς , τώρα πια , και η πολυπόθητη και ακριβή ηρεμία....
Αυτό το τελευταίο δεν ήρθε έτσι εύκολα...χρειάστηκε αγώνας για να κατακτηθεί και ακόμη περισσότερος για να κρατηθεί , όπως άλλωστε όλα τα πολύτιμα...Πέφτουν όλοι να στο κλέψουν και πρέπει να είσαι πάντα στις επάλξεις...
Έτοιμος....
...να προστατεύεις τον εαυτό σου πείθοντάς τον πως δεν είναι δυνατόν να ελέγχεις τα πάντα , να προλαβαίνεις τα πάντα , να τακτοποιείς τα πάντα και σωστά
...να πείσεις τον εαυτό σου πως δεν είναι δυνατόν να ευθύνεσαι για τα πάντα άρα δεν είναι λογικό να γεύεσαι και τις επιπτώσεις των πάντων , ιδίως των άσχημων περιστατικών...δεν σε αφορούν όλα , έχουν κι άλλοι ευθύνες και επιλογές
...να τιθασεύεις το μυαλό σου που σαν πέτρα ώρες ώρες κατρακυλά ή κολλά , να του επιβάλεις κάποιες φορές να σταματήσει να σκέπτεται
...να υποτάξεις την καρδιά σου όταν ματώνει και κλαίει και ραγίζει για κάτι που δεν αξίζει ή για κάτι που δεν μπορείς να αλλάξεις....
...να ελέγχεις τα μάτια σου να βλέπουν μόνο ό,τι και όπου θέλουν
Κι όταν καταφέρεις όλα αυτά ζεις την ηρεμία την πολυπόθητης ευθείας...Όχι δεν θέλω πια άλλες εκπλήξεις , άλλες ανατροπές , άλλη ποικιλία....φτάνει!!!!!!!!
Η μόνη έννοια ;;;; Μην τυχόν και ταράξει κάτι την ευθεία...κανένας τριγμός;;;καμιά δόνηση;;;κανένα άκουσμα;;;καμιά συγκλονιστική σκέψη;;;κάποια εκστατική παρουσία;;;;
Ο μόνος φόβος !!!
Μην τυχόν και σε ξαναθυμηθεί η ποικιλία και η ένταση!!!!!

Δυο χείλη κατακόκκινα Παπακωνσταντίνου Βασίλης

Δυο χείλη κατακόκκινα στοιχειώνουν το μυαλό μου
μια κατακόκκινη βελούδινη φωτιά
Να προσπεράσω θα΄πρεπε αν θέλω το καλό μου
μα του έρωτα καρφώθηκε γερά η σαϊτιά

Διεκδικώ μονάχα ένα φιλί
αφού η αγάπη μου είναι καταδικασμένη
είναι τα χείλη σου μια μόνιμη απειλή
Διεκδικώ μονάχα ένα φιλί
είναι τα χείλη σου μια μόνιμη απειλή
Διεκδικώ μονάχα ένα φιλί

Πως να τολμήσω να στο πω
τα χείλη σου είναι πόνος
για αλλού κινήσαμε μα φτάσαμε αλλού
Χωρίς εσένα μέσα μου θα είμαι πάντα μόνος
μα πλάι σου θα περπατώ στο δρόμο του μυαλού

Διεκδικώ μονάχα ένα φιλί......

Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα…

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται… Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.

Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.

Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν… Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες από όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ.

Από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

«Δε θα της έδινε, με τη ζήλεια του, την απόδειξη πως την αγαπούσε υπερβολικά, απόδειξη, που όταν προσφέρεται σ’ έναν από τους δύο εραστές, τον απαλλάσσει μια για πάντα απ’ το ν’ αγαπά περισσότερο». [Μαρσέλ Προυστ]

I'm A Fool To Want You

I'm a fool to want you
I'm a fool to want you
To want a love that can't be true
A love that's there for others too

I'm a fool to hold you
Such a fool to hold you
To seek a kiss not mine alone
To share a kiss that Devil has known

Time and time again I said I'd leave you
Time and time again I went away
But then would come the time when I would need you
And once again these words I had to say

Take me back, I love you
...I need you
I know it's wrong, it must be wrong
But right or wrong I can't get along

Without you

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΤΑΛΘΗΚΕ ΠΟΤΕ

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΟΜΩΣ ΨΥΧΗ ΜΟΥ...ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟΣΟ ΔΥΝΑΤΗ Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΟΣΟ Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ.....
ΝΑ ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ ΠΟΛΗ.....ΑΓΚΑΛΙΑ........ΧΕΡΙ , ΧΕΡΙ...ΝΑ ΜΕ ΦΙΛΑΣ ΣΤΙΣ ΣΤΡΟΦΕΣ ΤΩΝ ΣΟΚΚΑΚΙΩΝ...ΑΠΡΟΣΜΕΝΑ....ΚΡΥΦΑ ΒΕΒΑΙΑ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ...ΑΛΛΑ ΜΕ ΧΑΡΑ...ΚΙ ΕΓΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ...ΧΩΡΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΛΛΕΣ...ΑΠΛΑ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ...ΑΚΟΥΜΠΗΣΜΕΝΗ ΠΑΝΩ ΣΟΥ...ΔΙΚΗ ΣΟΥ...
ΝΑ ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΑΛΛΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ...ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΚΡΙΝΟΥΝ...ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΓΧΩΡΟΥΝ...ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΠΡΟΙΚΙΖΟΥΝ ΜΕ ΠΑΘΟΣ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ...ΝΑ ΜΗΝ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ΑΝ ΘΑ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ ΓΙΑΤΙ Η ΑΥΓΗ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΚΑΤΙ...ΑΠΛΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΔΕΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΦΩΤΕΙΝΟ, ΠΙΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΤΗΣ...
ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ , ΑΣ ΜΗΝ ΣΤΕΡΗΘΕΙ Ο ΕΝΑΣ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΑΠΟ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ , ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ Η ΑΝΑΣΑ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΑΥΤΙ ΜΑΣ....ΑΛΛΑ ΠΙΟ ΜΑΚΡΙΑ


ΣΤΟ ΕΣΤΕΙΛΑ ΛΟΙΠΟΝ....
ΠΑΛΕΨΑ ΜΕ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΞΕΠΕΡΑΣΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ
ΔΕΝ ΝΙΩΘΩ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΝΕΤΑ ΞΕΡΕΙΣ........
ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΕΝΤΟΝΗ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΟΛΗ ΙΣΩΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΟΛΗ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ....ΔΕΝ ΞΕΡΩ .....ΙΣΩΣ ΑΠΛΑ ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.........ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟ ΙΣΩΣ........
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΗΣΤΩ ΤΗΝ ΤΟΣΗ "ΕΚΘΕΣΗ ΜΟΥ"
ΑΠΛΑ ΜΗΝ ΠΕΙΣ ΤΙΠΟΤΕ
ΑΠΛΑ ΞΕΧΑΣΕ ΤΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΩ

"Δεν ξέρω" (Γ.Μήτσης Ε.Αρβανιτάκη)

Στίχοι: Γιάννης Μήτσης, Κώστας Φασουλάς
Μουσική: Γιάννης Μήτσης


Στίχοι/lyrics 

Δεν ξέρω ποιός θεός τα μέσα μου παλεύει
αν αγαπάει το φως αν κλαίει η αν χορεύει
δεν ξέρω που με πας μα ξέρω που θα φτάσω
σε ποιό βαθύ γκρεμό την νύχτα
θα γιορτάσω

δεν ξέρω τι θα πει να σώζεις την ψυχή σου
όμως γνωρίζω τι θα πει αυτή η αβάσταχτη σιωπή
που σκέπασε τον ουρανό την ώρα της φυγής σου

δεν είναι οι αντοχές σίδερα να τα λιώσω
δεν φτάνουν δυό ζωές αυτά που θες να δώσω
να φεύγω να πετώ αυτό μου πάει εμένα 

και να' χω για φτερά κύματα αγριεμένα