ΦΥΓΗ....Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ

Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας
έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε
ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό
ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στο πρωινό χορτάρι
ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε
να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.

Η αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε
σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν
να εξηγήσει γιατί δεν θέλουμε να πεθάνουμε
με τόσο πάθος.

Κι' αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι' αν αγκαλιάσαμε
μ' όλη τη δύναμη μας άλλους αυχένες
κι' αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα
εκείνου του ανθρώπου
κι' αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη
μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
μέσα στη φυγή.

ανέκδοτο κείμενο του ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ !

Mε αφορμή την ολοκλήρωση του εορτασμού των 100 χρόνων από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη το 2011 στην Ελλάδα, το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων παρουσίασε ένα ανέκδοτο κείμενο του ποιητή, από ομιλία του στους Έλληνες μετανάστες στη Στοκχόλμη. Η ομιλία του ποιητή έγινε τον Νοέμβριο του 1979, μετά την τελετή απονομής του βραβείου Νόμπελ της Σουηδικής Ακαδημίας για το έργο του.
Η ομιλία μεταφέρεται αυτούσια με την επισήμανση του Ελύτη «ότι η γλώσσα είναι ένας φορέας ήθους που, αν δεν τον υπακούσεις, θα τιμωρηθείς».

Η ομιλία


«Αγαπητοί φίλοι, περίμενα πρώτα να τελειώσουν οι επίσημες γιορτές που προβλέπει η "Έβδομάδα Νόμπελ" και ύστερα να 'ρθω σ' επαφή μαζί σας. Το έκανα γιατί ήθελα να νιώθω ξένιαστος και ξεκούραστος.
Ξεκούραστος βέβαια δεν είμαι. Χρειάστηκε να βάλω τα δυνατά μου για να τα βγάλω πέρα με τις απαιτήσεις της δημοσιότητας, τις συνεντεύξεις και τις τηλεοράσεις. Αλλά ένιωθα κάθε στιγμή ότι δεν εκπροσωπούσα το ταπεινό μου άτομο αλλά ολόκληρη τη χώρα μου. Κι έπρεπε να την βγάλω ασπροπρόσωπη. Δεν ξέρω αν το κατάφερα. Δεν είμαι καμωμένος για τέτοια. Για τιμές και για δόξες.
Τη ζωή μου την πέρασα κλεισμένος μέσα σε 50 τετραγωνικά (μέτρα), παλεύοντας με τη γλώσσα. Επειδή αυτό είναι στο βάθος ή ποίηση: μια πάλη συνεχής με τη γλώσσα. Τη γλώσσα την ελληνική που είναι η πιο παλιά και η πιο πλούσια γλώσσα του κόσμου.
Ό,τι και να πει ένας ποιητής, μικρό ή μεγάλο, σημαντικό ή ασήμαντο, δεν φέρνει αποτέλεσμα, θέλω να πω δεν γίνεται ποίηση αν δεν περάσει από την κρησάρα της γλώσσας, αν δεν φτάσει στην όσο γίνεται πιο τέλεια έκφραση. Ακόμα και οι πιο μεγάλες ιδέες, οι πιο ευγενικές, οι πιο επαναστατικές, παραμένουν σκέτα άρθρα εάν δεν καταφέρει ο τεχνίτης να ταιριάσει σωστά τα λόγια του.
Μόνον τότε μπορεί ένας στίχος να φτάσει στα χείλια των πολλών, να γίνει κτήμα τους. Μόνον τότε μπορεί να 'ρθει και ο συνθέτης να βάλει μουσική, να γίνουν οι στίχοι τραγούδι. Και για ένα τραγούδι ζούμε, στο βάθος, όλοι μας. Το τραγούδι που λέει τους καϋμούς και τους πόθους του καθενός μας. Τόσο είναι αλήθεια ότι το μεγαλείο και η ταπεινοσύνη πάνε μαζί, ταιριάζουν.
Ταπεινά εργάστηκα σ΄όλη μου τη ζωή. Και η μόνη ανταμοιβή που γνώρισα πριν από τη σημερινή, ήταν ν' ακούσω τους συμπατριώτες μου να με τραγουδούν. Να τραγουδούν το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ που μου χρειάστηκε τεσσάρων χρόνων μοναξιά και αδιάπτωτη προσπάθεια, για να το τελειώσω. Δεν το λέω για να περηφανευτώ. Δεν έρχομαι σήμερα για να σας κάνω τον σπουδαίο. Κανείς δεν είναι σπουδαίος από εμάς. Από εμάς, άλλος κάνει τη δουλειά του σωστά κι άλλος δεν την κάνει. Αυτό είναι όλο. Όμως θέλω να μάθετε, όπως το έμαθα κι εγώ στα 68 μου χρόνια: μόνον αν κάνεις σωστά τη δουλειά σου, ο κόπος δεν θα πάει χαμένος.
Ξέρω, μαντεύω, ότι πολλοί από εσάς περίμεναν άλλα πράγματα από εμένα. Τους ζητώ συγγνώμην που δεν θα τους ικανοποιήσω. Αν είχα το ταλέντο του ομιλητή, του δάσκαλου, του ηγέτη, θα είχα ίσως αφιερωθεί στην πολιτική. Τώρα δεν είμαι παρά ένας γραφιάς που πιστεύει σε ορισμένα πράγματα. Κι αυτά τα πράγματα θέλει να τα γνωρίσει και στους άλλους, να τα βγάλει από μέσα του, να τα κάνει έργο.
Εμένα μου έλαχε ν' αγαπήσω τον τόπο μου όπως τον αγαπάτε κι εσείς. Να τι είναι που μας ενώνει απόψε όλους εδώ πέρα. Η αγάπη μας για την Ελλάδα. Βέβαια, υπάρχουν πολλοί τρόποι ν' αγαπά ένας λαός τη χώρα του. Αλλά για τον ποιητή, πιστεύω, υπάρχει μόνον ένας: ν' ανήκει σ' ολόκληρο το λαό του. Πάνω από τις διαιρέσεις και τις διχόνοιες, ο ποιητής να στέκει και ν' αγαπά όλον τον λαό του, ν' ανήκει, το ξαναλέω, σ' όλο τον λαό του. Δεν γίνεται αλλιώς. Η πατρίδα είναι μία. Ο καθένας στον τομέα του ας έρθει και ας κάνει κάτι, όπως αυτός το νομίζει καλύτερα.
Όμως ο πνευματικός άνθρωπος βλέπει το σύνολο. Θέλω να πιστεύω πως ίσως κι ο ξενητεμένος, το ίδιο. Για εμάς η Ελλάδα είναι αυτές οι στεριές οι καμένες στον ήλιο κι αυτά τα γαλάζια πέλαγα με τους αφρούς των κυμάτων. Είναι οι μελαχρινές ή καστανόξανθες κοπέλλες, είναι τ' άσπρα σπιτάκια τ' ασβεστωμένα και τα ταβερνάκια και τα τραγούδια τις νύχτες με το φεγγάρι πλάι στην ακροθαλασσιά ή κάτω από κάποιο πλατάνι.
Είναι οι πατεράδες μας κι οι παππούδες μας με το τουφέκι στο χέρι, αυτοί που λευτερώσανε την πατρίδα μας και πιο πίσω, πιο παλιά, όλοι μας οι πρόγονοι που κι αυτοί ένα μονάχα είχανε στο νου τους -όπως κι εμείς σήμερα: τον αγώνα για τη λευτεριά.
Είπε ένας Γάλλος ποιητής, ο Ρεμπώ, πως η πράξη για τον ποιητή είναι ο λόγος του. Κι είχε δίκηο. Αυτό έκανε ο Σολωμός, που για να γράψει το αθάνατο ποίημα του "'Ελεύθεροι Πολιορκημένοι", έσωσε και παράδωσε στη φυλετική μας μνήμη το Μεσολόγγι και τους αγώνες του. Αυτό έκαναν ο Παλαμάς, ο Σικελιανός, ο Σεφέρης. Στα φτωχά μου μέτρα το ίδιο πάσχισα να κάνω κι εγώ. Πάσχισα να κλείσω μέσα στην ψυχή μου, την ψυχή όλου του ελληνικού λαού. Να δω πόσο μοιάζανε όλοι οι αγώνες του, από την αρχαία εποχή ίσαμε σήμερα, για το δίκηo και για τη λευτεριά.
Κι αυτό θα κάνω όσα χρόνια μου δώσει ο Θεός να ζήσω. Αυτή είναι η πράξη μου. Και το γεγονός ότι έφτασαν να την αναγνωρίσουν οι ξένοι, είναι μια νίκη. Όχι δική μου νίκη. Δική σας. Γι' αυτό σας ευχαριστώ. Κι αν μου το συγχωρείτε να σας δώσω μια γνώμη - ακούστε την: όσο καλά κι αν ζείτε σ' αυτή τη φιλόξενη, την ευγενική χώρα, όσο κι αν νιώθετε καλά και στεριώνετε, και κάνετε οικογένεια - μην ξεχνάτε την πατρίδα μας, και προ παντός, τη γλώσσα μας. Πρέπει να 'σαστε περήφανοι, να 'μαστε όλοι περήφανοι, εμείς και τα παιδιά μας για τη γλώσσα μας.
Είμαστε οι μόνοι σ' ολόκληρη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο να λέμε τον ουρανό "ουρανό" και τη θάλασσα "θάλασσα" όπως την έλεγαν ο Όμηρος και ο Πλάτωνας πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Δεν είναι λίγο αυτό. Η γλώσσα δεν είναι μόνον ένα μέσον επικοινωνίας. Κουβαλάει την ψυχή του λαού μας κι όλη του την ιστορία και όλη του την ευγένεια. Χαίρομαι κι αυτή τη στιγμή που σας μιλάω σ' αυτή τη γλώσσα και σας χαιρετώ, σας αποχαιρετώ μάλλον, αφού η στιγμή έφτασε να φύγω.
Όμως ένα κομμάτι της ψυχής μου σας το αφήνω μαζί μ' ένα μεγάλο ευχαριστώ που με ακούσατε. Μακάρι να μπορούσε να σας μείνει, να το κρατήσετε, σαν ένα μικρό φυλαχτό από την πατρίδα».

8/8/1995

Μας έμαθαν να βάζουμε τόσο πολύ νερό στο κρασί μας που κάποια στιγμή το κρασί έγινε νερό.Κι όταν είσαι νέος και βιάζεσαι να ζήσεις και η καρδιά τρέμει και το μυαλό τρέχει και το κορμί παίρνει φωτιά σαν δυναμίτης , τότε.....μεθάς και με νερό......
Μετά;;;τι γίνεται μετά;;;;
Όταν πια καταλάβεις ότι το κρασί ήταν νερό και ότι δικαιούσαι κάτι πιο πάνω από αυτό;Όταν δεν αρκεί το καλά στημένο παραμύθι του καθωσπρεπισμού για να σταματήσεις τις φωνές μέσα σου;Όταν μόνο εσύ ξέρεις τις αιτίες που δεν μπορείς ακολουθείς πια , την ευτυχία που οι άλλοι νομίζουν ότι βιώνεις;
Τι κάνεις , όταν ούτε στο εαυτό σου καλά καλά δεν μπορείς να παραδεχτείς αυτό που ξέρεις ότι δεν φτάνει;
Πως προχωράς όταν το μυαλό τραβάει άλλο δρόμο από αυτό της καρδιάς;

Μην κάνετε το λάθος να μαθαίνετε στα παιδιά σας να κάνουν όνειρα υπό συνθήκες και περιορισμούς.
Αφήστε τα να διεκδικούν κάθε σταγόνα της ζωής του...
Να μην νιώθουν καλά με κάτι λιγότερο από αυτό που ονειρεύτηκαν...
Να μην αρκούνται στα λίγα...στα περίπου...
Να μην πείθουν τον εαυτό τους ότι μέχρι εδώ τελικά τους άξιζε...
και κυρίως να μην παραμυθιάζονται ότι ζουν...

ΚΡΥΦΤΟ-Νίκος Πορτοκάλογλου

Αχ, πουλί ,μου τρελό,
έχεις πετάξει,
παίζεις πάλι κρυφτό,
δεν είσαι εντάξει
κι αυτό θα στο κρατώ.

Ξέρω θα ΄ρθει η στιγμή και για σένα
που όλοι οι δρόμοι θα βγάζουν σε μένα,
μα εγώ θα σου κρυφτώ.
Θα με ψάχνεις σε σώματα ξένα
μα ποτέ δε θα βρίσκεις κανένα.
Εγώ θα σου κρυφτώ,
θα σου κρυφτώ.

Μου ΄χεις κλέψει καρδιά
και περηφάνια.
Ταξιδεύω τυφλά
στα ίδια λιμάνια.

Ξέρω θα ΄ρθει η στιγμή και για σένα
που όλοι οι δρόμοι θα βγάζουν σε μένα,
μα εγώ θα σου κρυφτώ.
Όσα τώρα κρατάς κλειδωμένα
θα ΄ναι μάταια και άδεια και ξένα.
Εγώ θα σου κρυφτώ,
θα σου κρυφτώ.

Στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου
Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Πορτοκάλογλου & Ροβέννα Αλευρά ( Ντουέτο )

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ Β......

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε κάποιον που κατάφερε με μια του κίνηση και με δυο ζεστές και βγαλμένες από την καρδιά απλές , πολύ απλές λέξεις ,να μου ζεστάνει την ψυχή ,να μου ξαναδώσει αισιοδοξία...
Ευχαριστώ πολύ γιατί με εξέπληξες
Ευχαριστώ πολύ γιατί λες πολύ σημαντικά πράγματα , έτσι απλά , χωρίς 'επαρση και τυμπανοκρουσίες.
Ευχαριστώ γιατί ξαναδιαπίστωσα ότι , ναι , υπάρχουν άνθρωποι.
Ευχαριστώ που με τα λόγια σου και τις πράξεις σου με έκανες να νιώσω την εκτίμησή σου για μένα.
Ευχαριστώ που σε γνώρισα και υπάρχεις πια μαζί με τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα.
Ευχαριστώ Β......
Να έχεις μια καλή χρονιά , με υγεία και χαρά , με επιτυχίες , να χαρίζεις πάντα τόση ζεστασιά γύρω σου και να είναι περήφανοι όσοι τους θεωρείς φίλους σου , όπως εγώ

Μέσα στην μαυρίλα,
μέσα στην ατέλειωτη βροχή,
μέσα στην βαριά καταχνιά,
μέσα στην ανηλεή επιβεβαίωση της πλάνης,
μέσα στην συνεχή επαλήθευση των φόβων,
μέσα στο γκρέμισμα όλων των πιθανοτήτων,
μέσα στο αδιέξοδο,
μέσα στο ανέλπιδο,
μέσα στο απογοητευτικό,
μέσα στο τόσο μακρινό , από το θέλω,
μέσα στο ατελείωτο,
μέσα στο ανεκπλήρωτο
....................................
μια ηλιαχτίδα
που είναι χαμένη συχνά,
που σπάνια πια εμφανίζεται,
που πρέπει να στέλνει μηνύματα κρυμμένη,
παρότι φωνάζει ξεδιάντροπα το άνομο πάθος της,
που διεκδικεί,
που επελαύνει,
που απλά θέλει
......................
ευτυχώς που υπάρχει...
ζεις ακόμη ,λοιπόν...
κι είναι τόσο όμορφα...
κι ας μην είναι ακριβώς όπως θα ήθελες
ή μήπως είναι;
κι ας είναι τόσο αργά,
πάντα τόσο αργά...
.......................
αρκεί η ζέστα της αχτίδας
......................η ύπαρξή της...

Διάφανα Κρίνα - Είναι Που Όλα Ήρθαν Αργα

Λυπάμαι που δεν έγινα μια θάλασσα για σένα
να με κοιτάς νοσταλγικά με τα μαλλιά βρεγμένα.

Λυπάμαι που δεν έγινα Σαχάρα να ουρλιάζεις
κάτω από τ' άστρα από χαρά να κλαις,ν' ανατριχιάζεις.

Λυπάμαι που δεν έγινα βράχος να ξαποστάσεις,
αψηλάφητο να σκύψεις να το πιάσεις.

Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
την άπειρή σου ομορφιά, τον τρυφερό σου ίσκιο.

Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
την άπειρή σου ομορφιά,μαράθηκα πριν ζήσω.

Πολλούς θανάτους έζησα μα σαν κι αυτόν για σένα,
πολλούς θανάτους έζησα,σαν κι αυτόν κανένα.

Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου
Μουσική: Διάφανα Κρίνα
Πρώτη εκτέλεση: Διάφανα Κρίνα

Ότι και αν πω θα λείπει κάτι - ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ

Πήρα ένα τρένο μες στη νύχτα
δεν το ξεχνάω το βράδυ εκείνο
σαν κλέφτης γράφω στο σκοτάδι
δυο λέξεις πλάι στο κομοδίνο

αααα... πως να στο πω...
αααα... πως να στο πω...
πως να στο πω...
Είναι παράξενη η αγάπη
ό,τι κι αν πω θα λείπει κάτι
η αγάπη μ'έφερε κοντά σου
μια άλλη με τραβάει μακριά σου...
Είναι παράξενη η αγάπη
ό,τι κι αν πω θα λείπει κάτι
δε θα σου πω συγχώρεσέ με
τράβα ένα Χι και ξέχασέ με...

είναι αργά...
είναι αργά...
είναι αργά...
Είναι παράξενη η αγάπη
ό,τι κι αν πω θα λείπει κάτι
η αγάπη μ'έφερε κοντά σου
μια άλλη με τραβάει μακριά σου...
Είναι παράξενη η αγάπη
ό,τι κι αν πω θα λείπει κάτι
ό,τι κι αν πω θα λείπει κάτι...Στίχοι: Μάνος Ξυδούς
Μουσική: Μάνος Ξυδούς
Πρώτη εκτέλεση: Μάνος Ξυδούς

ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ

Σε μια σταγόνα βροχής θα θες να κρυφτείς
σε παγώνουν τα ψέματα που σε έχουν πειράξει
σε παλιές εποχές κάτι να βρεις να πιαστείς
και η αγάπη που άφησες δεν σε έχει φωνάξει.

Δύο λεπτά μόνο δώσ' μου και φύγε μετά
δύο αγκάθια κι αυτά ριγμένα στην γη μου
κι αν απλώσουν το χέρι εραστές μιας βραδιάς
ως το τέλος μη χάσεις το ακριβό της ψυχής μου.

Μόνο εσένα μπορώ να αγαπήσω
μόνο εσένα μπορώ να αρνηθώ
από σένα μπορώ να ζητήσω
λίγο ψέμα μετά να χαθώ.

Δύο λεπτά μόνο δώσ' μου για να 'ρθω και εγώ
δεν υπάρχουν πια λέξεις δύο λεπτά αν μπορείς
θα ακουμπήσω το φως σου μήπως έτσι σε βρω
σε ένα δρόμο στενό της ζωής μου υποσχέσεις.

Μόνο εσένα μπορώ να αγαπήσω
μόνο εσένα μπορώ να αρνηθώ
από σένα μπορώ να ζητήσω
λίγο ψέμα και μετά να χαθώ

Στίχοι: Λευτέρης Πλιάτσικας
Μουσική: Λευτέρης Πλιάτσικας
Πρώτη εκτέλεση: Όναρ

in my dreams you are my life
but ... in my life you are my only ....only a dream