Edith Piaf - Non, je ne regrette rien (1961)

Non! Rien de rien ...
Non! Je ne regrette rien ...
Ni le bien qu'on m'a fait
Ni le mal tout ça m'est bien égal!

Non! Rien de rien ...
Non! Je ne regrette rien ...
C'est payé, balayé, oublié
Je me fous du passé!

Avec mes souvenirs
J'ai allumé le feu
Mes chagrins, mes plaisirs
Je n'ai plus besoin d'eux!

Balayés les amours
Avec leurs trémolos
Balayés pour toujours
Je repars à zéro ...

Non! Rien de rien ...
Non! Je ne regrette rien ...
Ni le bien, qu'on m'a fait
Ni le mal, tout ça m'est bien égal!

Non! Rien de rien ...
Non! Je ne regrette rien ...
Car ma vie, car mes joies
Aujourd'hui, ça commence avec toi!

ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι
που μια φορά περνούν από τον δρόμο σου και μένουν για μια ζωή εκεί.
Χάνονται , απομακρύνονται , σβήνουν κάποιες φορές από μπροστά σου αλλά είναι πάντα εκεί...
Στο μυαλό σου ...ακόμη κι αν τα μάτια σου διψούν για την μορφή τους , ακόμη κι αν έχεις χάσει πια το πέρασμα της σκιάς τους από πάνω σου , ακόμη κι αν έχεις ξεχάσει τον ήχο της φωνής τους κάποιες φορές...Αρκεί ένα άκουσμα που μοιάζει , μια μορφή γνωστή ή που απλά μοιάζει , ένα ζεστό θρόισμα που φτάνει, παρά τις αναποδιές και τις δυσκολίες, μέχρι εσένα , να σου τα ξυπνήσει όλα...
και τότε εμφανίζονται ξανά και ξανά μπροστά σου ...σα να μην πέρασε μια μέρα...μια στιγμή...
απλά δεν έφυγαν ποτέ...
Ήταν πάντα δίπλα σου
Μ΄ένα χαμόγελο , ένα κοίταγμα , ένα λόγο ,ένα άγγιγμα...
Εκεί...

Έρθης δεν έρθης - Κωστής Παλαμάς

Ἔρθης δὲν ἔρθης, ἐγὼ θὰ σύρω
τἀργὰ τὰ πόδια γοργὰ ὡς ἐκεῖ,
τὸ κουρασμένο κορμὶ νὰ γείρω
στὴν ἔρμη πέτρα τὴ μυστική.

Καὶ θὰ προσμένω καὶ θὰ πεθαίνω
καὶ θἀνασταίνομαι -μιλῶ, μένω-
μὲ τὴ μιλιά σου·
ἔρθης δὲν ἔρθης, θὰ σ᾿ ἀγκαλιάζω
καὶ μὲ τὴ σκέψη μου θὰ ταιριάζω
τὴ ζωγραφιά σου.

Νύχτα. Στὸ χῶμα θὰ πάω νὰ ψάξω
τὸ πάτημά σου νὰ βρῶ, θὰ δράξω
γῆ μέσ᾿ στὴ φούχτα νὰ τὴ φιλήσω,
κι ἀπὸ κλωνάρια κι ἀπὸ χορτάρια
μέσα στὰ χέρια δροσιὰ θὰ κλείσω,
σὰν ἀπ᾿ τὴ σάρκα κι ἀπ᾿ τὴ δροσιά σου.
Πέρα τῆς χώρας ἀνάρια ἀνάρια,
παιζογελώντας με, τὰ λυχνάρια
θὰ μ᾿ ἀχνοστέλνουν τὸ φάντασμά σου.
Μ᾿ ὅλα της νύχτας τὰ λυχνιτάρια
θὰ ψάξω νἅβρω τὸ πέρασμά σου.

Καὶ μὲ τὸ σεῖσμα τἀχνοῦ τοῦ τρόμου
ἢ μὲ τὸ κάρφωμα ἐκστατικό,
στὴ γνωρισμένη πλαγιὰ τοῦ δρόμου,
ἔρθης δὲν ἔρθης, θὰ καρτερῶ.

Τρελὸ καρτέρι, καὶ ὁλόγυρά μου
ἡ κρυφὴ νύχτα καὶ ἡ σιγανή·
μόνο γιομάτη θὰ εἶν᾿ ἡ καρδιά μου
ἀπὸ τὴν ψάλτρα σου τὴ φωνή.

Καὶ οἱ στρατολάτες ποὺ θὰ περνᾶνε,
καὶ ὅσα τριγύρω μου ριζωμένα,
κάτι ἀπὸ σένα θὰ μοῦ μηνᾶνε,
καὶ θὰ μοῦ παίρνουν κάτι ἀπὸ σένα.

Γιὰ σὲ ξανἅβρα καὶ ξαναπῆρα
τῶν εἴκοσί μου χρονῶν τὴ λύρα,
κ᾿ ἔρριξ᾿ ἀπάνου
στοὺς λυγισμένους μου ὤμους τοῦ πλάνου
πάθους ἀπότομα τὴν πορφύρα.

Τῆς ὁρμῆς εἶμ᾿ ἐγὼ τὸ παιδί,
τανἄσασμα εἶσαι τῶν ἄγριων κρίνων,
τὸ λάτρεμα εἶσαι, τὸ φυλαχτὸ
τῶν ἐρωτόπαθων πελεγρίνων.

Στερνὴ κατάρα, μοῖρα κακὴ
τούτ᾿ ἡ λαχτάρα, κοντά, μακριά σου,
ἢ σπλαχνισμένου ἀγγέλου εὐκὴ
νὰ ξεψυχήσω μὲ τ᾿ ὄνομά σου;

Ἔρθης, δὲν ἔρθης, ἐγὼ θὰ σύρω
τἀργὰ τὰ πόδια γοργὰ ὡς ἐκεῖ,
στὴν ἔρμη ἀπάνου πέτρα θὰ γείρω,
Ἴσκιε, στὰ πόδια σου τὸ κορμί...

ΜΗ ΘΑΒΕΙΣ ΤΟ ΟΞΥΓΌΝΟ ΣΟΥ!!!

Προσπαθώ να σε σκοτώσω
Προσπαθώ να σε θάψω για πάντα
προσπαθώ να σε δίωξω
.........................
όσο πια μακρυά
όσο πιο βαθιά
όσο πιο άγρια

Ξέρω ότι θα τα καταφέρω

Ήδη έχω αρχίσει να ξεχνώ
πως είναι εκείνη η γροθιά στο στομάχι...
εκείνη η καρδιά που νιώθεις ότι θα την ακούσουν όλοι...
εκείνη η τρέλα που δεν σε αφήνει ούτε νύχτα να ησυχάσεις
ούτε μέρα να ξεφύγεις ...
εκείνη η ανατριχίλα που σε εξωθεί να κάνεις πράγματα με τα οποία απλά επιβεβαιώνεις το γεγονός ότι καρδιά και σώμα και μυαλό δεν τα πάνε πάντα καλά μεταξύ τους!!!!

Ήδη έχω αρχίσει να σπαταλίεμαι...
Ήδη έχω αρχίσει να πνίγομαι...
Ήδη έχω αρχίζει να κοιτάζω από μακρυά την ζωή μου...
όπως παλιά...

Είμαι σίγουρη όμως ...
θα τα καταφέρω...

Έχω μια απίστευτη δεξιότητα στο να θάβω ό,τι μου αρέσει
ό,τι με γεμίζει,
ό,τι με ζει...
τα όνειρά μου!!!

Θα τα καταφέρω λοιπόν

Το μόνο που με τρομάζει είναι πως ό,τι θάβεις γίνεται για πάντα δικό σου
και πως όλα τα θαμένα όνειρα κάποια στιγμή θα ζητήσουν δικαίωση....
έστω κι αν έχει περάσει καιρός
έστω και αν σε είχε επισκευτεί η ευτυχία μέσα σ' αυτόν τον καιρό
έστω και αν κάποιες φορές πραγματικά τα είχες ξεχάσει...
Αυτά θα ξυπνήσουν και θα σε βάλουν να αντιμετωπίσεις
και τους φόβους σου και τις ανησυχίες σου και τις δειλίες σου και τα άλλοθί σου και τις φτηνές σου δικαιολογίες ....που τα έθαψες ζωντανά με τα ίδια σου τα χέρια!!!

Και τότε ποιος θα με γλιτώσει από το ξαναξύπνημα;
Ποιος θα με γλυτώσει από τις αναμνήσεις;
Ποιο άλλοθι θα αντέξει την κρίση και τα θέλω που θα φωνάζουν;
Ποια ηθική θα σιωπήσει την ψυχή;
Ποια καθώς πρέπει κοινωνία θα πείσει το μυαλό ότι ορθώς έπραξε;
Ποιος θα με γλιτώσει από μένα;;;;

Παράπονα στη Λίνα - Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Χαμογελάς, στα μάτια σου γλιστράω
δε με κοιτάς, μα πες μου πού να πάω
πού να σε ζητώ, πού να σ' αγαπώ, πού να σε ξεχνώ

Και με φιλάς, η ανάσα αγριεύει
και σου ζητώ, αυτό που περισσεύει
δυο αναπνοές, λέξεις σου παλιές, κάτι να μη θες

Θέλω να καις, άστρο μου κι αν θες
να με προσέχεις στις φτηνές μου τις στιγμές
και από κει ψηλά, ρίξε μια ματιά
πες μου πως βλέπεις τα δικά μου τα παράπονα

Εμείς οι δυο, δυο κούνιες στο παρκάκι
τη μια είσαι εδώ, σε χάνω σε λιγάκι
αίμα μου ξανθό, πού να σ' αγαπώ, πού να σε ξεχνώ

Κι αν στο φιλί, ξημέρωμα με πάρει
να κοιμηθώ, στα χέρια σου κουβάρι
μια γωνιά εδώ, κι άμα αναστηθώ, πες μου ότι ζω

Θέλω να καις, άστρο μου κι αν θες
να με προσέχεις στις φθηνές μου τις στιγμές
και από κει ψηλά, ρίξε μια ματιά
πες μου πως βλέπεις τα δικά μου τα παράπονα

Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

ΣΩΣΤΑ ΟΧΙ...ΑΠΛΑ ΔΙΚΑΙΑ

Είναι κάποιες στιγμές που μου λείπεις...

Δεν ξέρω τι ακριβώς μου λείπει από σένα.
Η παρουσία σου;
Τα χέρια σου;
Τα ανύπαρκτα σχεδόν λόγια σου;
(Αυτά που ψάχνω ίσως να βρω ή να αποκρυπτογραφήσω)
Ή μήπως πάλι εκείνα που λες και με θυμώνουν...
Η βεβαιότητα, για την επόμενη κίνησή σου;
Το θολωμένο βλέμμα σου;
Ή το ανεξέλεκτο θέλω σου, που κωφεύει μονίμως;
Μήπως οι λιγοστές πια, κλεφτές και βιαστικές στιγμές
που απογειώνεις και ψυχή και μυαλό
και νομίζω πως μπορώ να καταφέρω τα πάντα;!
Ή άραγε το πώς με κάνεις να νιώθω με το τίποτε;
Μάλλον αυτό το τελευταίο.
Δυο...τρεις...πολλές φορές γυναίκα...

Είναι φορές που νεκρώνω το μυαλό μου...
για να ακούω την ψυχή μου ...
να φωνάζει...
Όλα τα κρυφά της...
όλα τα ανομολόγητα...
Όλα τα ανεπίτρεπτα...
όλα τα δικαιούμενα...
......................................

Κι αν πάλι κανείς και ποτέ δεν με καταλάβει...
κανείς , ποτέ και τίποτε δεν με δικαιώσει
εγω βαθιά μέσα μου θα ξέρω
πως σωστά δεν έπραξα...
δίκαια έπραξα!!!

I Can't Escape Myself - The Sound -

So many feelings
Pent up in here
Left alone I'm with
The one I most fear
I'm sick and I'm tired
Of reasoning
Just want to break out
Shake off this skin

I can't escape myself

All my problems
Loom larger than life
I can't swallow
Another slice
Seems like my shadow
Marks every stride
Can't learn to live with
What's trapped inside

I can't escape myself

So many feelings
Pent up in here
Left alone I'm with
The one I most fear
I'm sick and I'm tired
Of reasoning
Just want to break out
Shake off this skin

I can't escape myself

ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!!;;;

Κουράστηκα να προσπαθώ να ερμηνεύσω σημάδια ώστε να ακούσω , να δω , να νιώσω όλα αυτά που δεν λέγονται , δε δείχνονται...
Κουράστηκα να προσπάθώ να ανακαλύψω όλα αυτά που είναι καλά κρυμμένα πίσω από λόγια άλλα , πίσω από κινήσεις βιαστικές , πίσω από λαθραίες ματιές...
Κουράστηκα να προσπαθώ να δω πίσω από το τζάμι του απόλυτα τακτοποιημένου μικρόκοσμου μας που απεγνωσμένα προσπαθούμε να το διατηρήσουμε να "φαίνεται" καθαρό ....

Κι αν ακόμη καταφέρω τελικά να εξηγήσω τα σημάδια και να ξεσκεπάσω τα με επιμέλεια κρυμμένα , πάντα μετά με κατατρώνε οι αμφιβολίες...Μήπως πάλι το μυαλό μου κάλπασε....σημειωτόν;;;

Αυτό το να ....."φαίνεται"!!!
Μεγάλη δυναμη έχει τελικά...
Κινεί και υποκινεί καιο παρακινεί και μετακινεί....
Τα πάντα και τους πάντες
Από ανθρώπους μέχρι ψυχές και συνααισθήματα και αισθήματα...


Πότε όλα θα έχουν μόνο την μπρος όψη και όχι ένα δεύτερο επίπεδο ανάλυσης και οπτικής;
Πότε θα μιλήσουμα απλά;
Πότε θα εκφραστούμε απλά και διάφανα;
Απλά...
Σαν άνθρωποι!!!;;;

ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ ΝΑ ΕΡΩΤΕΥΟΜΑΣΤΕ;

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται!

Gabriel Garcia Marquez

ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΓΑΠΕΣ

Να μπορούσα ν' αλλάξω του κόσμου
τις καινούριες μεγάλες αγάπες που περνάνε
Να μπορούσα με μια και καλή
να τις κάνω πολύ πιο πολύ να κρατάνε
Να μπορούσα ν' αλλάξω κι εκείνο
που με πιάνει μια λύσσα να δίνω σ' όποιον τύχει
Να μπορούσα να μη μετανιώνω
στην καρδιά όταν πρέπει να υψώνω νέα τείχη

Κι αν αγαπώ, θέλω ν' ακούω πως μ' αγαπάνε
κι αν αφεθώ, να 'χουνε κάπου να με πάνε
Και θ' αφεθώ, αρκεί να δω πως κάπου πάω
αρκεί αυτό - αυτό σημαίνει αγαπάω

Να μπορούσα ν' αλλάξω του κόσμου
τα θα είμαι κοντά σου για πάντα που ξεχνιούνται
Να μπορούσανε μια και καλή
όσοι φεύγουν αυτά που έχουν πει να θυμούνται

Κι αν αγαπώ, θέλω ν' ακούω πως μ' αγαπάνε
κι αν αφεθώ, να 'χουνε κάπου να με πάνε
Και θ' αφεθώ, αρκεί να δω πως κάπου πάω
αρκεί αυτό - αυτό σημαίνει αγαπάω

αυτό σημαίνει αγαπάω

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου