ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΣΟΥ - ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ

Περπάτησα για χάρη σου
του φεγγαριού το δρόμο.
Κατέβηκα ως τον Άδη σου
κοντά σου να μαι μόνο.

Πολλές φορές σε μίσησα
που σ αγαπούσα τόσο.
Όσες φορές σε ζήτησα
μ' έκανες να ματώσω.

Σπατάλησα για χάρη σου
τ αδέσποτά μου χρόνια.
Ζωή είπα το σκοτάδι σου
και το ντυσα με λόγια.

Πολλές φορές σε μίσησα
που σ αγαπούσα τόσο.
Όσες φορές σε ζήτησα
μ έκανες να ματώσω.

ΚΑΡΑΒΙ ΜΙΚΡΟ - Φίλιπος Πλιάτσικας

Θα φύγει κι αυτό
θα δεις θα περάσει
σαν καράβι μικρό
που λιμάνι θα πιάσει

Στου άγριους καιρούς
πόσα είδες ναυάγια
πόσες ζωές
και θαύματα άγια

Λιμάνια λευκά
κουκκίδες στο χάρτη
που θέλεις να βγεις
μα κανείς δεν υπάρχει

Καράβι μικρό
που κανείς δε σε ξέρει
και καμία στεριά
δε σου απλώνει το χέρι
Πως σου μοιάζω και γω
όλο όνειρα κάνω
μα τα παίρνει ο Βοριάς
και ποτέ δε τα φτάνω
Καράβι μικρό
που κανείς δε σε ξέρει
και καμία στεριά
δε σου απλώνει το χέρι

Θα φύγει κι αυτό
θα δεις θα περάσει
σαν καράβι μικρό
που λιμάνι θα πιάσει

Στην πλώρη μπροστά
κι αν είδες ναυάγια
θα δεις και στεριές
και θαύματα άγια

Λιμάνια λευκά
κουκκίδες στο χάρτη
που θέλεις να βγεις
μα κανείς δεν υπάρχει

Καράβι μικρό
που κανείς δε σε ξέρει
και καμία στεριά
δε σου απλώνει το χέρι
Πως σου μοιάζω και γω
όλο όνειρα κάνω
μα τα παίρνει ο Βοριάς
και ποτέ δε τα φτάνω
Καράβι μικρό
που κανείς δε σε ξέρει
και καμία στεριά
δε σου απλώνει το χέρι

Πως σου μοιάζω και γω
όλο όνειρα κάνω
μα τα παίρνει ο Βοριάς
και ποτέ δε τα φτάνω

Καράβι μικρόjavascript:void(0)
για που ταξιδεύεις
και πόσες φορές
στεριά αγναντεύεις

Στίχοι: Φίλιππος Πλιάτσικας & Γιώργος Μαλαμούσης
Μουσική: Λευτέρης Πλιάτσικας
Πρώτη εκτέλεση: Φίλιππος Πλιάτσικας

ΕΝΑ ΔΩΡΟ

Μου λείπει
να νομίζω ότι η φιγούρα που πέρασε
είναι εκείνη , η γνωστή.
Μου λείπει
η προσμονή της στιγμής , της λέξης , της ματιάς ,
του τυχαίου αγγίγματος .
Μου λείπει
η "αποκρυπτογράφιση" των σημαδιών.
Μου λείπει
η 'κατάληψη" στο μυαλό μου ,
η "αιχμαλωσία" των ματιών μου.

Μου λείπει
να νιώθω "άβολα".
Μου λείπει
η απώλεια του "καθωσπρεπισμού" μου.
Μου λείπει
η αίσθηση του "αρχοντικά".
Μου λείπει
να ξανακούσω το "κοίταξέ με στα μάτια και πες το".

Μου λείπει
να παίρνω αποφάσεις "σίγουρες"
που να μην μπορώ να κρατήσω.
Μου λείπει
να παλεύω με ό, τι
δεν θα ήθελα ποτέ στ' αλήθεια να νικήσω.
Μου λείπει
η υπέρβαση των "μπορώ" μου.
Μου λείπει
να συνθλίβομαι ανάμεσα στα "αδιάλακτα πρέπει" και στα "αλύτρωτα θέλω μου"

Μου λείπει
ο κόμπος στο στομάχι.
Μου λείπει
το τρέμουλο στα χέρια , στη φωνή.
Μου λείπει
ο ανήσυχος ύπνος.
Μου λείπει να να δω για ακόμη μια φορά
δυο μάτια φλογισμένα στο σκοτάδι.
Μου λείπει
να περιδιαβώ με τις άκρες των δακτύλων μου
το σχήμα μιας "πανταχού παρούσας απουσίας".

Μου λείπει
ό, τι για λίγο μόνο κατάφερα να αγγίξω.
Μου λείπει
ό, τι ποτέ πραγματικά , ολοκληρωτικά δεν είχα ποτέ.
Μου λείπει
ό, τι ποτέ δεν θα με άφησα να γευτώ.
μου λειπει να δω πάλι την ψυχη μου να πλημμυρίζει
και απροστατευτει να πνίγεται (επιτέλους).

Μου λείπει μια θύελλα.

Μου λείπει ένα λάθος.

Αχ , πάλι αλλού;
πάλι σ΄αλλον κόσμο;
πάλι σε λάθος κόσμο;

ΕΞΟΡΙΣΤΗ ΨΥΧΗ - Federico Garcia Lorca

Πες μου αν χιονίζει στον παράδεισο,
και οι ψυχές και αυτές μήπως κρυώνουν..
Πες μου μήπως έχουνε παράξενη,περίεργη μορφή..
Κάποτε ήταν άνθρωποι,
μα τώρα από ψηλά σαν να βουρκώνουν...
Νόμιζες και νόμιζα πως ήταν μια βροχή.

Βλέπουνε τον κόσμο από ψηλά,
προσεύχονται και κλαίνε.
Με δάκρυα καυτά,ποτίζουνε την γη.
Ψάχνουνε για αυτούς που αγαπήσαν,
πριν να φύγουν,
πώς θά'θελαν ξανά να ήτανε μαζί...

Κι απορούν μ'όσα βλέπουν,που νωρίς σκοτεινιάζει,ξημερώνει αργά...
Με μορφή πεταλούδας,στο δωμάτιο μπαίνουν,και τις νιώθουμε κοντά.
Τραγουδάνε τις νύχτες,πίσω από έναν καθρέφτη,μας κρατούν συντροφιά,
κι όταν πλέον χαράξει,στον παράδεισο βάζουν,τα χρυσά τους φτερά...


Πες μου και για μένα στον παράδεισο,
αν έχουνε κρατήσει κάποια θέση...
Πες μου και εγώ αν θ'ανεβώ,εκεί ψηλά..
Τι άμα χιονίζει και εκεί,εμένα θα μ'αρέσει.
Κουνώντας τα φτερά,θα βρίσκω ζεστασιά...

Πες μου άμα ξέρεις μια ψυχή,
για μένα που ρωτάει....
Νιάστηκε κανείς το πώς απέμεινα εδώ?
Έρχεται κανείς τις νύχτες?τραγουδάει?
(μα πίσω απ'το σπασμένο μου καθρέφτη είμαι εγώ...)

Τραγουδάω για μένα,πίσω από έναν καθρεφτη,και δακρύζω κρυφά,
σαν ψυχή ταξιδεύω,και λιμάνια περνάω,ψάχνοντας μια συντροφιά...
Στον παράδεισο ξέρεις,δεν με δέχτηκαν φίλε,με ξανάστειλαν στη γη...
Τις φωνές τους ακούω,με οργή με καλούνε "Εξόριστη Ψυχή"....

ΨΥΧΗ ΦΕΥΓΑΤΗ - Federico Garcia Lorca

Στίχοι: Federico Garcia Lorca
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Πασχάλης & Μάνος Κατράκης ( Ντουέτο )

Δε σε γνωρίζει ο ταύρος κι η συκιά
Τ’άλογα, τα μυρμήγκια του σπιτιού σου
Δε σε γνωρίζει η νύχτα και τ’αγόρι
Γιατί είσαι πια νεκρός, νεκρός για πάντα

Δε σε γνωρίζει η πέτρα η πλαγιασμένη
Το μαύρο ατλάζι μέσα του που λειώνεις
Δε σ γνωρίζει η μνήμη σου η σβησμένη
Γιατί είσαι πια νεκρός, νεκρός για πάντα
Χινόπωρο θα’ρθεί με σαλιγκάρια
Σταφύλια ομίχλης, όρη αγκαλιασμένα
Όμως κανείς δε θα σε ιδεί στα μάτια
Γιατί είσαι πια νεκρός, νεκρός για πάντα

Γιατί είσαι πια νεκρός, νεκρός για πάντα
Σαν όλους τους νεκρούς εδώ στη γη
Σαν όλους τους νεκρούς που λησμονιούνται
Με τα σκυλιά τα ψόφια στοιβασμένοι

Κανείς δε σε γνωρίζει πια. Μα εγώ σε τραγουδάω
Γι’αυτούς που θα’ρθουν τραγουδώ τη χάρη κι ομορφιά σου
Τη μεστωμένη γνώση σου, του νου τη φρονιμάδα
Τη δίψα σου για θάνατο, τη γέψη των χειλιών σου
Τη θλίψη που είχε μέσα της η γελαστή χαρά σου

Χρόνια θ’αργήσει να φανεί αν θα φανεί ποτέ του
Τέτοιος καθάριος ζωντανός, ζεστός Ανδαλουσιάνος
Την αρχοντιά του τραγουδω με λόγια που στενάζουν
Κι έν’αεράκι πού’κλαιγε στα λιόδενδρα θυμάμαι

My Heart Will Go On ('Titanic' Theme song)

Every night in my dreams
I see you, I feel you
That is how I know you go on.

Far across the distance
and spaces between us
You have come to show you go on.

Near, Far,
wherever you are,
I believe that the heart does go on.

Once more, you opened the door
And you're here in my heart,
and my heart will go on and on.

Love can touch us one time
and last for a lifetime
And never let go till we're gone.

Love was when I loved you,
one true time to hold on to
In my life we'll always go on.

Near, far,
wherever you are,
I believe that the heart does go on.

Once more, you opened the door
And you're here in my heart,
and my heart will go on and on.

You're here, there's nothing I fear
And I know that my heart will go on.
We'll stay, forever this way
You are safe in my heart

and my heart will go on and on.

ΕΡΩΤΑΣ ΤΑΧΑ....(ΜΥΡΤΙΩΤΙΣΣΑ)

Έρωτας τάχα νάν΄ αυτό
που, έτσι με κάνει να ποθώ
τη συντροφιά σου,
που σα βραδιάζει, τριγυρνώ
τα φωτισμένα για να ιδώ
παράθυρά σου;

Έρωτας νάν΄ ή σιωπή
που, όταν σε βλέπω, μου το κλει
σφιχτά το στόμα,
που, κι΄όταν μείνω μοναχή,
στέκω βουβή κ΄εκστατική
ώρες ακόμη.

Έρωτας νάναι ή συφορά
με κάποιου αγγέλου τα φτερά
που έχει φορέσει,
κι΄ έρχετ΄ακόμη μιά φορά
με τέτοια δώρα τρυφερά
να με πλανέσει;

Μα ό,τι και νάναι το ποθώ
και καλώς νάρθει το κακό
που είν΄από σένα,
θα γίνει υπέρτατο αγαθό,
στα πόδια σου αν θα σωριαστώ
τ΄αγαπημένα......

ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΙ Μ' ΑΓΑΠΗΣΕΣ,

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες
σε περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
...δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι' αυτό είμαι σαν κρίνο ολάνοιχτο
κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάει
είδα τη λυγερή σκιά μου ως όνειρο
να παίζει, να πονάει,
μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες.

Γιατί, μόνο γιατί σε σεναν άρεσε
γι' αυτό έμειν' ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ' ακολουθούσες όπου πήγαινα
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Μόνο γιατί σε σεναν άρεσε.

Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα
γι' αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.

"ΑΝΤΕΧΩ ΑΚΟΜΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ"

Πήρες τις νύχτες σου τις καληνύχτες σου
χάθηκες μέσ' τη βροχή
άφησες μια φωτογραφία για να μιλάμε μαζί
ότι παράτησες ειν' όπως τ άφησες
όλα είναι ίδια εδώ
όλα βουλιάζουνε
όλα ρημάζουνε
πάντα στον ίδιο σκοπό
κι εγώ ακόμα εδώ.

Γύρω μου πρόσωπα κρύα κι απρόσωπα
απελπισμένες σιωπές
χάρτινα άσματα ροκ αποσπάσματα
απεγνωσμένες φωνές
βράδια ανόητα πάντα αυτονόητα
χάνονται μέσ' τον καπνό
όνειρα ήπια χρόνια ερείπια
πάντα στον ίδιο σκοπό
κι εγώ ακόμα εδώ.

Αντέχω ακόμα μάτια μου
Αντέχω

Σε σένα ελπίζω μάτια μου
Μόνο εσένα έχω
Αντέχω ακόμα μάτια μου
Αντέχω
Μόνο για σένα μάτια μου
Μόνο για σένα αντέχω

Έρωτες διάφοροι μόνοι κι αδιάφοροι
σέρνονται δίχως μιλιά
η εγκατάλειψη σε επανάληψη
μια ιστορία παλιά
όλα είναι γνώριμα ίδια κι ανώριμα
πότε θα φύγω από δω
όλα τελειώνουνε όλα παγώνουνε
πάντα στο ίδιο σκοπό
κι εγώ ακόμα εδώ

Κάτω απ' τη μαρκίζα - ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ

Ό,τι από σένα τώρα έχει μείνει
σε μια φωτογραφία της στιγμής
είναι αυτό που δεν τολμούν τα χείλη
σ' εκείνο το τοπίο της βροχής.

Όλα μου λεν πως έχεις κιόλας φύγει
κι ας λάμπει η ξενοιασιά της εκδρομής.
Εσύ όπου να πας, σ' όποιο ταξίδι,
σε λάθος στάση θα κατεβείς.

Χρόνια μετά και κάτω απ' τη μαρκίζα
σε βρήκα που 'ρθες για να μη βραχείς,
ίδια η βροχή τα μάτια σου τα γκρίζα
μα τίποτα, όπως πάντα, δε θα πεις.

Μονάχα εγώ ρωτώ χωρίς ελπίδα
πού μένεις, πού κοιμάσαι και πώς ζεις,
κι εσύ που ξέρεις όσα η καταιγίδα
δεν έχεις κάτι για να μου πεις.