Paulo Coelho

I don't regret my painful times; I bare my scars as if they were medals. I know that freedom has a high price, as high as that of slavery; the only difference is that you pay with pleasure and a smile, even when that smile is dimmed by tears.

ΤΟ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙΣ

Το ξέρω πως υπάρχεις
και ψάχνω να σε βρω,
μα η ζωή που ζούμε
είναι μικρή θαρρώ.

Πολλές φορές σε είδα
να ΄ρχεσαι από μακριά
και πρόσωπο ν'αλλάζεις
σαν έφτανες κοντά.

Ξοδιάζω τη ζωή μου
μες στους συμβιβασμούς,
μα απ' την καλή μου αγάπη
δε δίνω κανενός.

Το ξέρω πως υπάρχεις
κι ίσως να μη σε βρω
μα πάντα θα σε ψάχνω
και θα σου τραγουδώ.

ΕΣΥ ΕΚΕΙ

Εσύ εκεί κι εγώ στου πόνου τον παράλληλο βαρύς χειμώνας
και το κλίμα ακατάλληλο
Εσύ εκεί κι εγώ στου κοσμου το υπόγειο να σε γυρεύω
σε μια ψεύτικη υδρόγειο

Εσύ εκεί κι ο έρωτάς σου διαταγή και τελεσίγραφο
Κι εγώ εδώ όλη τη νύχτα αγκαλιά μ' ένα αντίγραφο...
δικό σου...

Εσύ εκεί εσύ εκεί

Εσύ εκεί κι εγώ στου πόνου τα μεγάφωνα να τραγουδάω
της αγάπης τα παράπονα
Εσύ εκεί κι εγώ σκυμμένος στην κασέτα σου
να με ματώνει η φωνή σου και το ψέμα σου

Εσύ εκεί εσύ εκεί
Εσύ εκεί κι ο έρωτάς σου διαταγή και τελεσίγραφο
Κι εγώ εδώ όλη τη νύχτα αγκαλιά μ' ένα αντίγραφο
Εσύ εκεί εσύ εκεί

ΚΙ ΑΛΛΟ ...ΠΑΘΟΣ

Πάθος ,είναι η τρέλα που σε οδηγεί
όπου πάντα ήθελες να πας
αλλά συνέχεια έχανες το δρόμο,
πνιγμένος στα πρέπει ,
στις λάθος εκτιμήσεις ,
στο φόβο του να αφεθείς ,
στον τρόμο του να εκτεθείς ,
στον κίνδυνο να ξαναπληγωθείς ,
στην τρέλλα του μετά...

Το πάθος σε αγκιστρώνει
στην ένταση της στιγμής ,
στο αλύτρωτο θέλω ,
σε δυο χέρια απλωμένα και άδεια ,
σε δυο μάτια που ψάχνουν,
στον παράδεισο του “είσαι εδώ” ,
στην κόλαση του "γειά" ,
στις ατέλειωτες θύμησες των στιγμών...

Είναι η ορμή , που σε κάνει να ξεπερνάς τον εαυτό σου ,
να διεκδικείς ,
να ζεις ,
να χαρίζεις ,
να γεύεσαι γι' αυτόν...

Είναι ό,τι σε οδηγεί εκεί
που δεν μπορείς να αναγνωρίσεις το είναι σου...
Είναι ό,τι σε κάνει να φοβάσαι την ορμή σου ,
τα θέλω σου ,
την έντασή της αρπαγής σου για αυτό που ποθείς...
Είναι όπου δεν θυμάσαι πια τα "πρέπει" σου...

Είναι η μόνιμη εικόνα μπροστά στα μάτια σου ,
είναι η προσκόλληση του μυαλού σου στο ίδιο πάντα ποθούμενο ,
στην ίδια πάντα παρούσα απουσία...

Είναι ό,τι σε καίει ,
ό,τι σε σκοτώνει ,
ό,τι σε κάνει να υποφέρεις ,
να πονάς ,
και ό,τι σε κάνει να ξαναγεννιέσαι από τις στάχτες σου..
ό,τι σε κάνει να ακροβατείς στις ανασφάλειές σου...

Είναι
ό,τι δεν μπορείς να αντέξεις...
ό,τι σε γεμίζει αμφιβολίες...
ό,τι σε κάνει απόλυτα ανασφαλή...
ό,τι απεγνωσμένα ζητάς...
ό,τι απόλυτα σε μαγνητίζει...
ό,τι μάταια νομίζεις ότι έχεις ...
ό,τι ποτέ δεν θα είναι ολότελα δικό σου...
ό,τι σίγουρα θα φύγει...
ό,τι χωρίς έλεος σε έχει σημαδέψει...
ό,τι διεκδικεί το μυαλό σου...
ό,τι αρπάζει κομμάτια σου...
ό,τι υπέροχα ζεσταίνει την ψυχή σου...

Πάθος είναι η αγάπη που χάνει την ισορροπία

ΚΡΑΤΑΣ ΤΗΝ ΜΟΙΡΑ ΣΟΥ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ

Δάσκαλε, λέει ο μαθητής, κρατάω ένα μικρό πετούμενο ανάμεσα στα χέρια μου. Μπορείς να μου πεις με σιγουριά αν είναι ζωντανό ή πεθαμένο;

Ο Δάσκαλος απαντάει : η μοίρα του είναι στα χέρια σου.
- Αν πω πως είναι ζωντανό, μπορώ με λίγο σφίξιμο να το πνίξω. Όμως μπορώ ανοίγοντας ελαφρά τα χέρια μου και να το αφήσω να πετάξει. Έτσι δεν συμβαίνει και με όλες τις αποφάσεις που έχουμε να πάρουμε; Πνίγουμε τις ιδέες , τις εμπνεύσεις μας , την ευφυΐα που κλείνουμε ο καθένας στην ψυχή του.
- Άπλωσε τα μπράτσα σου στη ζωή, άνοιξε τα χέρια σου στην ευτυχία, μπορείς ακόμα και να πετάξεις αν το θέλεις, να ανοιχτείς σε καινούριους ορίζοντες.

ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΣΕ ΞΕΡΩ

Ο,ΤΙ ΠΕΦΤΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΣΟΥ

Ανταριάζεται η ψυχή μου…
Ξεσηκώνεται τόσο εύκολα , ώρες – ώρες , και απογειώνεται και πνίγεται στην εφορία μιας στιγμής και πετάει και χάνεται στον ενθουσιασμό της χαράς που κύλησε και έπεσε από την τσέπη σου και έφτασε ως εμένα…
Κύλησε και έπεσε , γι’ αυτό ήταν όπως την ήθελα εγώ , της ψυχής μου , του κεφιού μου ….οι στιγμές χαράς που ηθελημμένα θες να μου χαρίζεις είναι όπως τις θες εσύ…
στα δικά σου μέτρα...στα δικά σου θέλω…
περιχαρακωμένες από τα «μπορώ» σου…ξεκάθαρες….χωρίς περιθώρια για φαντασίες , όνειρα , και «παρερμηνείες»…
τόσο απόλυτα κομμένες στα μέτρα σου κι ας τις προορίζεις για μένα , δήθεν….
Είναι τόσο ξένη για μένα αυτή η δοσμένη σου χαρά…την γεύομαι για χάρη σου…
Έχει τόσο εγωισμό και ώρες – ώρες , τόσο φόβο…
Κι αν κάποια στιγμή παρασυρθείς , είναιτότε , όλα αυτά που δίνεις χωρίς να καταλαβαίνεις ( ίσως – δεν ξέρω ) τόσο απόλυτα δικά μου!!!
όταν χαλαρώσεις και αφεθείς άφοβα στο παιχνίδι των δικών μου λέξεων είναι τόσο γενναιόδωρα όλα αυτά που μου αφήνεις στα πόδια μου …
όταν δεν φοβάσαι εμένα είναι, τόσο πλούσια αυτά που κάνεις…
Μην φοβάσαι λοιπόν, ξέρω…
Και τα όρια και τα περιθώρια και τις αντοχές και τις δυνατότητες
Απλά η ψυχή μου θέλει όνειρα για να τραφεί...
Πρέπει να πετάξει για να ανασάνει...
Πρέπει να αγγίξεις το μυαλό μου , για να νιώσεις , έστω την ύπαρξή μου...

Δεν θέλει μόνο να κανακεύεις την δική σου καρδιά και να την βάζεις εκεί ψηλά μην σου την ακουμπήσει κάποιος και στην πληγώσει…
Όποιος ακουμπάει την ψυχούλα μας , δεν την πληγώνει πάντα…

Όποιος προσφέρει την ψυχή του και την ξαναπαίρνει πίσω πιο γεμάτη και πλούσια , μπορεί να είναι σίγουρος πως συτός που του την χάρισε , αξίζει να είναι ...ο πολύτιμός του...

ΚΑΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΝΗΣΙ

Δεν είν' αλήθεια μες στη Γη
πως δεν υπάρχει ένα νησί να πάμε οι δυο μας
κάπου θα βρίσκεται για μας
ένα νησί και μια γωνιά για τ' όνειρό μας
κάπου υπάρχει το νησί που θα το ζήσουμε μαζί
κάπου υπάρχει
ίσως να το 'χουν μυστικό
κι ίσως γι' αυτό και δεν μπορώ να βρω στο χάρτη

κάπου υπάρχει ένα νησί
μόνο για μας στην οικουμένη
που 'χει την άμμο του χρυσή
τη θάλασσά του αγιασμένη
κάπου υπάρχει ένα νησί
χωρίς κακούς, μην αμφιβάλλεις
δεν λέω λόγια της στιγμής
κι αυτά που λεν' της παραζάλης

δεν χάθηκαν όλα για μας
κι αφού μ' ελπίδες πολεμάς κάτι θα δείξει
όλα είναι θέμα τακτικής
να δεις της μοίρας το χαρτί που θα σ' αγγίξει
κάπου υπάρχει ένα νησί
που στο χρωστώ κάποια στιγμή σαν παιχνιδάκι
να παίξεις σαν μικρό παιδί
και να ξεχάσεις πως στη Γη υπάρχουν δράκοι

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Στέργιος Γαργάλας
Πρώτη εκτέλεση: Μπάμπης Στόκας

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΖΩΗΣ

1. Σ'αγαπώ, όχι για το ποιός είσαι, αλλά για το ποιός είμαι εγώ όταν είμαι δίπλα σου.

2. Κανένας δεν αξίζει τα δάκρυά σου, κι αυτός που τα αξίζει δεν θα σε κάνει να κλάψεις.

3. Επειδή κάποιος δε σε αγαπά όπως θα ευχόσουν, δε σημαίνει πως δεν αγαπιέσαι με όλο του το είναι.

4. Ο πραγματικός φίλος είναι αυτός που κρατάει το χέρι σου και αγγίζει την καρδιά σου.

5. Ο χειρότερος τρόπος για να σου λείψει κάποιος, είναι να κάθεσαι δίπλα του ξέροντας ότι ποτέ δεν θα τον αποκτήσεις.

6. Ποτέ μη σταματάς να χαμογελάς, ακόμα κι όταν είσαι λυπημένος, κάποιος ίσως ερωτευτεί αυτό σου το χαμόγελο.

7. Ίσως είσαι απλά ένα άτομο σ'αυτό τον κόσμο, όμως για κάποιον, είσαι όλος ο κόσμος.

8. Μην ξοδεύεις χρόνο με κάποιον που δεν ενδιαφέρεται να τον ξοδέψει μαζί σου.

9. Ίσως ο Θεός να θέλει να γνωρίσεις πολλά λάθος άτομα πριν γνωρίσεις το σωστό, ώστε όταν αυτό συμβεί, να είσαι ευγνώμων.

10. Μην κλαις επειδή τελείωσε. Χαμογέλα επειδή συνέβη.

11. Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα σε πληγώνουν, οπότε πρέπει να συνεχίσεις να εμπιστεύεσαι, απλά να είσαι.

12. Γίνε καλύτερος άνθρωπος και να είσαι σίγουρος για το ποιός είσαι πριν γνωρίσεις κάποιον, ελπίζοντας ότι αυτός ο άνθρωπος ξέρει ποιος είσαι.

13. Μην προσπαθείς τόσο σκληρά, τα καλύτερα πράγματα συμβαίνουν όταν δεν τα περιμένεις.

Gabriel Garcia Marquez

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΑΣ

Ένα χέρι
Μια λέξη
Ένα άγγιγμα
Μια σιωπή
Ένα βλέμμα
Μια αγκαλιά
Ένα φιλί

Όλα τόσο δύσκολα
Όλα τόσο απρόσιτα
Όλα τόσο ακριβά ,
Για να τα μοιραστείς
Για να τα δώσεις
Για να τα αποκτήσεις
Για να τα νιώσεις

Η ζωή απαιτεί ,
ζητάει το περιττό …
Και τα ανθρωπάκια τρέχουν
Και μπαίνουν στον λαβύρινθο,
Στην φυλακή της …….
Υπόδουλοι στα βίτσια της
Τα αχόρταγα θέλω της ….
Πώς θα φαίνονται «καλά»;;;;
Και ευτυχισμένοι και πλήρεις;;;;
…………….Να φαίνονται , αρκεί!!!
Στα μάτια των άλλων……..

Και στα δικά μας ;;;;
Η έλλειψη …
Της επαφής , της ζεστασιάς , των λέξεων ,
της σιωπής , του μοιράσματος …….
Όλα χλιαρά ,
Όλα «τόσο – όσο»
Λειψά και λίγα
Η αυταπάτη ότι κάνουμε πράγματα για μας…
Τα μάτια μας δέσμια στα «έχω» των άλλων

Αλλά ποιος έχει καιρό να δει τα μάτια του στον καθρέφτη;;;
Να τρομάξει από το κενό τους;
Από την βιασύνη τους;
Από την αγωνία τους;
Να σκεφτεί τι θέλει γι’ αυτόν;;;;
Να καταλάβει πόσο του έχει λείψει η απλότητα των πραγμάτων;
Πόσο έχει στερηθεί τους ανθρώπους;
Τον δικό του άνθρωπο;
Πόσο καιρό έχει να του κρατήσει το χέρι
Να τον χτυπήσει στην πλάτη
Να του κλείσει το μάτι
Να ακούσει δίπλα του την ανάσα του όταν κοιμάται
Να του φτιάξει τον καφέ του
Να πάνε μια βόλτα μαζί
Να τον πάρει αγκαλιά , όταν είναι σε ένταση ,να ηρεμήσει
Να του χαμογελάσει το πρωί , φεύγοντας για την δουλειά....
Τυχερός όποιος μπορεί
Να μοιράζεται λίγες στιγμές με κάποιον
Όποιος , παρά τα δύσκολα , μπορεί να πίνει ακόμη κρασί από το ποτήρι του
Όποιος μπορεί να μοιράζεται στιγμές σιωπής
Όποιος μπορεί να λέει τον άλλον «ο άνθρωπός μου»

Οι δυσκολίες θα είναι πάντα εδώ
Ο χρόνος όχι
Αύριο , ξέρεις;;