Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2016

ΕΝΤΡΟΠΙΑ! επειδή τα πάντα είναι φυσική.................. και επειδή κάτι που συμβαίνει δυο φορές με μη εμπλεκόμενα και αλληλοεξαρτώμενα μεταξύ τους μέρη , δεν μπορεί να είναι τυχαίο.........



Σαν έννοια και σαν ένα μέγεθος της Φυσικής έχει κατηγορηθεί ότι θα προκαλέσει τον θάνατο του Σύμπαντος, αλλά και έχει υμνηθεί σαν δημιουργός της ζωής. 

Από τη σκοπιά του Μακρόκοσμου όσο μεγαλύτερη γίνεται η εντροπία, τόσο μειώνεται η δυνατότητα του συστήματος να παράγει ωφέλιμο έργο. Από τη σκοπιά του Μικρόκοσμου, η Εντροπία
εκφράζει την έλλειψη οργάνωσης. Είναι ένα μέτρο της αταξίας των ατόμων ή των μορίων. Όσο αυξάνεται η Εντροπία εξαλείφονται οι λεπτομέρειες οργάνωσης και αυξάνεται η αταξία. Η Εντροπία ρυθμίζει την φορά της εξέλιξης όλων των αυτόματων μεταβολών, διότι η φορά πρέπει να είναι τέτοια ώστε πάντοτε να αυξάνεται η Εντροπία. 


Η Εντροπία ρυθμίζει την φορά της εξέλιξης αυτόματων μεταβολών.
Η Εντροπία ρυθμίζει την φορά της εξέλιξης όλων των αυτόματων μεταβολών, διότι η φορά πρέπει να είναι τέτοια, ώστε πάντοτε να αυξάνεται η Εντροπία. Τι είναι όμως μία αυτόματη μεταβολή; Αυτόματη μεταβολή είναι κάθε μεταβολή που γίνεται μόνη της, δηλαδή γίνεται χωρίς αυτή να συνοδεύεται με ανταλλαγή θερμότητας ή έργο με το εξωτερικό περιβάλλον του συστήματος που υφίσταται την μεταβολή. Σύμφωνα με τον ορισμό αυτό, οι μεταβολές κάθε κλειστού συστήματος είναι αυτόματες, διότι τα κλειστά συστήματα δεν αλληλοεπιδρούν με άλλα σώματα, εκτός του συστήματος. Αφού σε κάθε μεταβολή ενός κλειστού συστήματος η Εντροπία του πάντοτε αυξάνεται, πρέπει οι αυτόματες μεταβολές να γίνονται με τέτοιο τρόπο, ώστε να αυξάνεται η Εντροπία. Άρα η Εντροπία ρυθμίζει την φορά της εξέλιξης όλων των αυτόματων μεταβολών.
Η φορά ρυθμίζεται έτσι ώστε πάντοτε να αυξάνεται. Η Εντροπία. Η Εντροπία ρυθμίζει και την φορά του χρόνου από το παρελθόν στο μέλλον. Η Εντροπία δεν επιτρέπει στο χρόνο να κυλήσει προς τα πίσω (να αντιστραφεί), διότι τότε στις αυτόματες μεταβολές θα είχαμε μείωση της Εντροπίας με την αντιστροφή του. Πλήθος επιστημόνων ασχολήθηκε με το ερώτημα, γιατί ο χρόνος δεν γυρίζει προς τα πίσω, αλλά έχει προτιμητέα κατεύθυνση; Πρώτος, ο Arthur Eddington, βρετανός αστρονόμος, το 1927 όρισε το λεγόμενο βέλος του χρόνου, με την μελέτη της οργάνωσης των ατόμων, των μορίων και των οργανισμών. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το βέλος του χρόνου είναι μια ιδιότητα μόνο της Εντροπίας.
Αφού η Εντροπία πάντοτε αυξάνεται και αυξάνεται και η αταξία και μειώνεται έτσι η δυνατότητα παραγωγής ωφέλιμού έργου, τι θα συμβεί στο απώτερο μέλλον στο Σύμπαν; Κάποτε, όλη η ενέργεια του σύμπαντος θα μετατραπεί σε μη ανακτήσιμη θερμική ενέργεια και θα επικρατήσει πλήρης αταξία. Ο Γερμανός φυσικός Herman Von Helmholtz ήταν ο πρώτος που δήλωσε το 1854 ότι «Το Σύμπαν τρέχει προς τον θάνατό του». Θα επέλθει με άλλα λόγια ο «θερμικός θάνατος του Σύμπαντος». Γιατί θα συμβεί αυτό; Διότι η Εντροπία ποτέ δεν μπορεί να μειωθεί. Πάντοτε αυξάνεται. Έτσι, όσο μεγαλύτερη γίνεται η εντροπία, τόσο θα μειώνεται η δυνατότητα ενός συστήματος να παράγει ωφέλιμο έργο. Η θερμότητα και η ενέργεια θα υποβαθμίζονται. Δεν θα μπορούν να ξαναχρησιμοποιηθούν σαν πηγή ενέργειας.
Επίσης, όσο μεγαλύτερη γίνεται η Εντροπία, τόσο θα αυξάνεται η αταξία των ατόμων ή των μορίων στο Σύμπαν, θα εξαλείφονται οι λεπτομέρειες οργάνωσης και τελικά θα επικρατήσει πλήρης αταξία. Το Σύμπαν θα βυθίζεται σε ένα παγερό και μαύρο σκοτάδι όπου η ζωή δεν θα μπορεί να συντηρηθεί και ο «θερμικός θάνατος του Σύμπαντος» θα επέλθει, όταν το ενεργειακό απόθεμα του τελειώσει.

Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2015

ΜΟΥ αρέσει να ξαπλώνω και ν' αφήνω το παράθυρό μου ανοιχτό...
Τις καλοκαιρινές βραδιές να βλέπω το φεγγάρι  Και την παρέα του,
τις γιορτινές χριστουγεννιάτικες νύχτες ΝΑ κοιμάμαι με την εικόνα από τα λαμπιόνια που αναβοσβήνουν ....
και στη βαρυχειμωνιά να ακούω τη βροχή.  ΝΑ πέφτει έξω με ορμή και ασυαματητα, χωρίς ανάσα...
Οπως ακριβώς και μέσα κου

Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2015

Κοιτα...

Τα παραμυθια δεν ειναι οπως τα ονειρα,,

που τα προσδοκας .
Τα παραμυθια τα ζεις
Κι ειναι μεγαλη υποθεση αυτο...
Α. Παπαδακη

Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2015

ΨΙΧΟΥΛΑ!

ΠΟΤΕ με ψίχουλα ΔΕΝ χόρτασε κανείς!!!

Μην αρκείσαι και πολύ περισσότερο μην νιώθεις ευτυχία και ιδιαίτερη τιμή και εύνοια ΝΑ περιμαζεύεις κάτι που δεν κοστίζει τίποτε γι αυτόν που σου το ΠΕΤΑΕΙ!!!!
Μια φορά αν σε βρόυνε χαλαρό κι ανυποψίαστο ή γλυκά ρομαντικό, ιδεαλιστή ή δοτικό στο όνομα ενός πάθους και σου κλέψουν τη αξιοπρέπεια.............πολύ δύσκολα θα την πάρεις πίσω!!!!!!!!!!!!!

Κυριακή 30 Αυγούστου 2015

Ποια πανσέληνος;;;;Ποιος ρομαντισμός;;;;

Καμία πανσέληνος ΔΕΝ κατάφερε ποτέ να κάνει κάποιον ρομαντικό, αν δεν έχει νιώσει αυτός από παιδί  Την ανάγκη να κοιμάται τα βράδια του καλοκαιριού , με τα παράθυρα ανοιχτά για να ακούει τα τριζόνια, να μυρίζει τα γιασεμιά και το νυχτολούλουδο και να φτάνουν τα λόγια του φεγγαριού μέχρι το προσκέφαλο του.....Μέχρι τα όνειρα του...ΝΑ του  φωτίζουν την νύχτα του...τα σκοτάδια και τις κρυμμένες σκέψεις του , αυτές τις χιλιοκλειδωμένες.....
Κοιτώντας το φεγγάρι τρώγοντας, πίνοντας, φωνασκώντας, χαχανίζοντας και βγάζοντας φωτογραφίες έτσι απλά από συνήθεια, χωρίς να το αφήσεις να αντικατοπτρίζεται μέσα σου...χωρίς ΝΑ ακούς την ανάσα που θες δίπλα σου... Απλά μια πανσέληνος ακόμη θα πάει χαμένη...
Απλά μια πανσέληνος ακόμη χάνεται...

Δευτέρα 1 Ιουνίου 2015

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ Γ΄ Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ (Μουσική : Μ.Χατζιδάκις - Η Μελαγχολία της Ευτυχίας)



Χωρὶς χρῶμα, χωρὶς σῶμα
τούτη ἡ ἀγάπη ποὺ πηγαίνει

σκορπισμένη, μαζεμένη,

σκορπισμένη πάλι-πάλι,
κι ὅμως σφύζει κι ὅμως πάλλει
στὴ δαγκωματιὰ τοῦ μήλου
στὴ χαραγματιὰ τοῦ σύκου
σ᾿ ἕνα βυσσινὶ κεράσι
σὲ μιὰ ρώγα ἀπὸ ροδίτη
τόση ἀνάερη Ἀφροδίτη,

θὰ διψάσει θὰ κεράσει
ἕνα στόμα κι ἄλλο στόμα
χωρὶς χρῶμα, χωρὶς σῶμα.

ΗΡΘΕ ΞΑΝΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ , ΑΡΑΓΕ;

Ήρθε ξανά το καλοκαίρι
κι η άνοιξη πριν από αυτό.............
όμως , γιατί δε λέει επιτέλους να λάμψει αυτός ο ήλιος ;
Τι κάνει πια τόσο καιρό κρυμμένος πίσω από τα κατάμαυρα , μουντά και βαριά σύννεφα ;
Δεν μας πεθύμησε λιγάκι ;
Τα δάκρυά μας  έσμιξαν  με αυτό το ποτάμι της βροχής , που πολύ μας αγάπησε πια και δε λέει να φύγει...
Κι εγώ την αγάπησα ,
την αγαπούσα από πάντα.
Από παιδί μου άρεσε ο ήχος της , το χρώμα της , η μυρωδιά της ..
Μου άρεσε πολύ να βρέχομαι ,... δε με ένοιαζε ποτέ που τα ρούχα και τα παπούτσια μου ήταν πάντα μουσκεμένα....
την αγαπούσα και την αγαπώ πολύ. Μου ταιριάζει όπως και να 'ναι...ήρεμη και διεισδυτική ή δυνατή και σαρωτική..Κι αυτή το κατάλαβε και δεν με απογοητεύει...
Μας επισκέπτεται συχνά πυκνά μέχρι τώρα...Τα τελευταία χρόνια δε λέει να ξεκολλήσει από δίπλα μας....φεύγει για λίγο και εκεί που λες ,πάει μας εγκατέλειψε....τσουπ ! να τη πάλι....βροντερή κι αστραφτερή και πιο δυνατή από πριν..........λες και θέλει να αναπληρώσει το χαμένο χρόνο ......τότε που είχε φύγει...λες και φοβάται μη και την έχουμε ξεχάσει.....
Σε αυτό το μαύρο και το μουντό καλά βολευτήκαμε όλοι και κρυφτήκαμε στην σκοτεινιά του.Κρύψαμε τις αδυναμίες μας στις βαθύχρωμες πτυχές του ,κουρνιάσαμε τρομαγμένοι και φοβισμένοι από τη δίνη της βροχής , σουλουπώσαμε , για να μην διακρίνονται , όλες τις ατέλειές μας , αφήσαμε να φαινόμαστε τόσο όσο θέλαμε και έτσι όπως θέλαμε καλά κρυμμένοι μέσα στο μαύρο, Και πέτυχε το βόλεμα τόσο πολύ καλά που ξεγελάσαμε συχνά τους άλλους και τους κάναμε να πιστέψουν πώς ό,τι έβλεπαν μέσα από την καταχνιά αυτό και ήταν και μάλιστα όλο και μόνο αυτό.........μια χαρά λοιπόν πέρασε τόσος καιρός...Ας ήταν καλά η βροχούλα!
Τι θα γίνει όμως τώρα που το καλοκαίρι έφτασε και θα ζητήσει τον θρόνο; Πόσο θα του αντιστεκόμαστε ;  Πού θα κρυφτούμε όταν τα πάντα λουστούν στο φως ;Πού θα καταχωνιάσουμε τα ξεσκισμένα ρούχα μας ; Πού θα στριμώξουμε , κουλουριασμένο να μην φαίνεται , το πληγωμένο μας κορμί; Πώς θα δικαιολογήσουμε τα δάκρυα τώρα που δεν θα υπάρχει το νερό της βροχής να γίνουν ένα; Θα βγούμε κι αυτή τη φορά νικητές; Θα τους ξεγελάσουμε;
Όλους ;
Ή θα αποφασίσουμε επιτέλους να σουλουπωθούμε ; Να πλύνουμε τα ρούχα μας , Να διώξουμε από πάνω μας τα δύσοσμα σκουπίδια : Να επουλώσουμε τις πληγές μας ; Να γιάννουμε ότι ματώνει , να μην ανακατευτούμε ποτέ πια ξανά με ό,τι μας ,σαν κινούμενη άμμος , μας ξεγελά και μας καταπίνει;
Κι αν εμείς το αποφασίσουμε ν΄αλλάξουμε και να βγούμε από το σκοτάδι , θα συναινέσει άραγε κι ο καιρός ή μήπως αμίλικτος θα  συνεχίσει να μας δίνει άλλοθι και κρυψώνες και σκιές;
Πότε  το νερό της βροχής μόνο θα μας ξεπλένει , μόνο θα μας δροσίζει , μόνο θα μας λυτρώνει , μόνο θα μας παρασέρνει στο χορό του;

Σάββατο 23 Μαΐου 2015

ΘΑ ΠΑΜΕ.. . ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ




Τουλάχιστον να μην βρέξει..μόνο αυτό,

και θα τα καταφέρουμε.Και ας μην ήταν
και χειμώνας, γαμώτο..Όμως έτσι είναι, δεν

αλλάζει.Είχα ξαναπεράσει από δω,παιδί, αλλά
δεν θυμάμαι πια τον δρόμο.Αν κάνω λάθος θα
μας καταπιούν τα ίδια μας τα βήματα.Εκεί που
θα πηγαίνουμε, θα μικραίνουμε, θα χαθούμε, θα
ξεχαστούμε.Πρώτη φορά η ζωή μου στα χέρια μου.
Σαν ξένο μωρό.Αλλά δεν υπάρχουν ξένα
μωρά.Πρέπει να το πάρω στα χέρια.
Πώς παίρνεις την ζωή σου στα χέρια σου?Πώς
πραγματώνεται αυτή η ωραία και λεβέντικη
φράση των βιβλίων?Κατ΄ αρχήν από πού
την πιάνεις?Από που πιάνεται η ζωή?Από τί
ξεκινάς?Άχαρος στα μερεμέτια, ανέπνευστος
στις πατέντες, και αν δεν μου μαγειρέψεις
πέθανα!Με τρελαίνει ό,τιδήποτε μηχανικό
δεν καταλαβαίνω,παραλύω όλα χαλάνε
μηχανήματα που δεν κατέχω την λογική τους,
που εξαρτώμαι από τους εξειδικευμένους,
χαμένος στην έρημο, ένας χρήστης. Αυτό. Ένας 
σκέτος χρήστης μηχανημάτων.
''Πού με πας?''
Νύχτα, με κομμένο το ρεύμα παντού και
έναν φακό στο στόμα, πρέπει να βρω κάπου
να κοιμηθούμε απόψε.Στα χέρια μου κρατάω
ανθρώπους πια, δεν με παίρνει να τα έχω
στις τσέπες και να κατεβαίνω τον δρόμο
σφυρίζοντας, γκόμενος και άνετος. Υπάρχουν
μάτια που με κοιτάζουν, κόκκινα, έτοιμα για
κλάμματα, νυσταγμένα. Πώς διάολο βρίσκεις
τον δρόμο?
''Πού με πας?''
Κάποιος σοφός μου είχε πει κάποτε πως
πρέπει οπωσδήποτε στο τέλος να έχεις να πεις
μια ιστορία.Τουλάχιστον αυτό, μια ιστορία.
Μαντάρω τα ρούχα μου, ρελιάζω τις λέξεις,
πρέπει από κάπου να το πιάσω.Από χρήστης,
δημιουργός.Από συνδρομητής, Θεός.Δεν
ξέρω ούτε τί ώρα είναι.Πόση ώρα έχει που
έχει νυχτώσει και πόσο κρατάει η νύχτα εδώ.
Αν κοντεύει να ξημερώσει, μπορεί και να
αντέξουμε.Αλλά δεν μπορώ να ελπίζω σε αυτό.
Πρέπει άμεσα να βρω κάπου να κοιμηθούμε
απόψε.Ναι, αυτό πρώτο απ΄όλα.Μπορεί να
είμαστε τυχεροί.Κάποιοι έφυγαν βιαστικά και
άφησαν τα σπίτια τους ανοιχτά και τα ψυγεία
στην μπρίζα.
''Πού με πας?''
Δεν ξέρω και πόση μπαταρία έχει ο φακός.
Σοφία, Νικολέτα, ''αν με αγκαλιάσεις πολύ
σφιχτά, θα βγάλει φως ο λαιμός μου'' της λέω.
Το κάνει.Με τα παιχνίδια γίνεται.Θα νομίζει
πως έχω χαλάσει.Πρέπει να σκεφτώ.Χωρίς να
σταματήσω να αισθάνομαι.Αλλά επείγει ένα
μέρος να βγει η νύχτα.Σαν ιερή αποστολή,να
μας παραδώσω στο μέλλον.Άθικτους.
Το πρωί θα βρούμε κι άλλους.Θα έρχονται
από τον ορίζοντα, τις πόλεις, την θάλασσα..
Θα πλησιάσουμε, θα αρχίσουμε πάλι.Να μια
φωτεινή σκέψη!Οι άλλοι.Οι ''σαν κι εμάς''.
Σαν αγουροξυπνημένα κουτάβια, με πρησμένα
μάτια, έχοντας νικήσει το πιο δύσκολο βράδυ
της ζωής μας, θα κηδέψουμε τις απώλειες, θα
πούμε μόνο ένα ''πάμε?'' και θα πάμε..

Τρίτη 21 Απριλίου 2015

Πάθος;

"Πάθος , τελικά , είναι ό,τι σου ελέγχει το μυαλό , σου καθορίζει το δευτερόλεπτο , σου προδιαγράφει τις επιλογές , σου ανταριάζει τις μοναχικές σκέψεις...

Σου κυριεύει τα όνειρα και σου αρθρώνει τα ξύπνια...
Ό,τι ξεφεύγει από σένα , σε ξεπερνά πάντα , ακόμη κι όταν αντιστέκεσαι...
Ό,τι σε κρατά δέσμιό του καταφέρνοντας να σε ελευθερώσει...
Ό,τι σε κάνει να αναπνέεις πιο γρήγορα...πιο δυνατά
Ό,τι σου υγραίνει τα μάτια και σε αφήνει εκεί να κλαις μόνος σου...και μετά να χαμογελάς , εκεί , κρυφά , και μόνος...δεν χρειάζεται κανείς να δει...κανείς δε θα καταλάβει...με κανέναν δε θες να μοιραστείς..."     



Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2014

μπουχτίσαμε...................
.........

από ρηχές φιλοσοφίες...................
του ποδαριού προβληματισμούς.......
φτηνές δικαιολογίες...................................
ανέξοδες απαλλαγές........................................
.....................................................................................
............................................................
.............................
μπουχτίσαμε........
απλή επιβίωση............
μετρημένη διαβίωση...................
τόσο όσο.............................................

μπουχτίσαμε.....................
ανάσα ..........απλά για την ανάσα...............