Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη,
σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή.
Άνθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία.

Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,
ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια...
..ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ..!

Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή
Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω
Μη φοβηθείς
Και θα με βρείς είτε σαν άστρο
Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα
Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει
Έιτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος
Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ' άστρα
Μαζεύονται όλοι οι ποιητές
Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα
Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια
Και περιμένουν
Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν
Να πέσουν μεσ' στον ύπνο σου
Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου
Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ' το παραθυρό σου
Το προσωπό μου φωτεινό
Να σχηματίζει αστερισμό
Να σου χαμογελάει
Και να σου ψιθυρίζει
Καληνύχτα

Μάνος Χατζιδάκις 

Και είναι περίεργο πόσο ψεύτικα φαίνονται..
καμιά φορά τα πιο αληθινά πράγματα...
Τ.Λειβαδίτης

Δε σου κράτησα ποτέ κακία. Παράπονο μόνο...
Να ήξερες πόσες νύχτες προσπαθούσα με τη σκέψη μου να επικοινωνήσω μαζί σου...
Να σου στείλω ένα μήνυμα... Κι εσύ δεν άκουγες...
Ξέρεις, ο πονεμένος αποζητά τον ίσκιο ενός ανθρώπου,
για να καθήσει από κάτω, να κουρνιάσει και να κλάψει με την ησυχία του.
Ο πόνος θέλει μια σκέψη.
Ένα καταφύγιο για να καταλαγιάσει. Όταν δεν υπάρχει τίποτα γίνεται πιο σκληρός.
Πιο κοφτερός. Σε παίρνει το κατόπι κι όπου σε βρει σε μαχαιρώνει,
ώσπου να σε ρημάξει...
Μόνο οι πολύ δυνατοί, οι πολύ οχυρωμένοι τα βγάζουν πέρα.
Κι εγώ δεν ήμουν ποτέ τόσο δυνατή.
Και καθόλου οχυρωμένη.
Εσύ ήσουν πάντα ένας καλός καραβοκύρης.
Είχες πυξίδα...
Κρατούσες την ρότα σου σταθερή..
Άραξες το σκέφος σου σε απάνεμο λιμάνι..
Εγώ το δικό μου το βούλιαξα...
Ναυάγησα...
Ήρθα εδώ γιατί με πέταξαν τα κύματα...
Ταξίδευα σ' ένα άγνωστο πέλαγος κι είχα τ' αυτιά μου ανοιχτά μόνο για τις σειρήνες..
Όπου μου λεγαν πήγαινα...

Επιθυμώ να ζήσω αυτό που ζω
χωρίς να βάζω συρματόπλεγμα στη χαρά μου...
Δεν θέλω υποδείξεις και συμβουλές....
Έχω δώσει παραγγελία και χορεύω
έχω πληρώσει τα όργανα και με το παραπάνω...
Σε κανέναν δεν πέφτει λόγος...

...Αλκυόνη Παπαδάκη...

Αυτά που μ’ αρέσουν είναι η μοναξιά μου...
Δεν σιμώνει κανένας...
Χρόνια τώρα περνάω τις ώρες μου συντροφιά με κάτι μεγάλες μισοσβησμένες νωπογραφίες, εικόνες παλιές, αλλά φρέσκες ακόμη από τα χείλη εκείνων που τις ασπάστηκαν, γυναίκες της αμιλησιάς και του κοντού χιτώνα που φυλάγουν το κουτί με τα διαμαντικά του ωκεανού...
Δεν σιμώνει κανένας...
Αν δεν είχα κάτι το πολύ δυνατό και αθώο συνάμα να με συντηρεί, όπως οι μέντες και οι λουίζες που ευδοκιμούν στον εξώστη μου, θα ‘χα πεθάνει της πείνας...
Τόσο μακριά βρίσκομαι από τα πράγματα, τόσο κοντά στο κρυφό τους καρδιοχτύπι...
Ξυπνάω τις νύχτες ανήσυχος για κάποιαν απόχρωση του μωβ, ποτέ όμως για το τι μπορεί να γίνεται στα εμπορεία της Αγοράς...
Αλήθεια, δεν έχω ιδέαν...
Ακούω πως έχουν πάντα μεγάλη πέραση τα δάκρυα και οι αναστεναγμοί, τ’ αντίγραφα, όχι τα πρωτότυπα, όπως και οι διακυμάνσεις του δολαρίου, ο πληθωρισμός, οι συναλλαγές των κομμάτων...
Αλίμονο...
Μ’ έφαγε, όπως τις καρένες των καϊκιών ο αρμόβουρκος, η μοναξιά...
Και τα χρόνια περνούν...
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Αυτό που θα ήθελα απόψε,είναι τη ζωή μου πίσω.
Αλλά δεν ξέρω από ποιόν να τη ζητήσω.
Τόσο τη σκόρπισα,τόσο τη χαράμισα,τόσο τη δάνεισα,τόσο την ξερίζωσα.Από ποιόν να τη ζητήσω τώρα...
Και τι ωφελεί...
Αυτό που θα θελα απόψε,τελικά,είναι ένας ώμος,να γείρω πάνω του να κλάψω.
Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.Να κλάψω για όλα.
Για όσα αγάπησα.Γιά όσα ονειρεύτηκα.Για όσα ένιωσα.Για όσα περίμενα και ποτέ δεν ήρθαν.Για όσα με πρόδωσαν.Για όσα με χαράκωσαν.Για όσα με θανάτωσαν.Για όσα μ ανάστησαν.
Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.
Για όλα....
Να γείρω στον ώμο κάποιου και ν ακούσω τη φωνή του, να μου πει ψιθυριστά: "Μην κλαις" .Μόνο αυτό.Τίποτε άλλο.
Μην κλαις.Μόνο αυτό....
Αλκυόνη Παπαδάκη "Στο ακρογιάλι της ουτοπίας"

Μια στιγμή , μια λέξη είναι αρκετά....για να σε οδηγήσουν στην παραφροσύνη ή απλά να σου γλυκάνουν , να σου ζεστάνουν  μια παγωμένη μέρα.......
Η ζωή είναι απλή...πολύ απλή...τόσο απλή που δεν αντέχουμε να την ακολουθήσουμε...
Βάζουμε μπροστά μας τόσα εμπόδια , υψώνουμε τόσα τείχη , ανοίγουμε τεράστια κενά...
Όχι , δεν αντέχουμε να την ζήσουμε...
και την παρακολουθούμε να περνάει μπροστά μας , κρυμμένοι 
πίσω από τον κόσμο , που τάχα δεν συγχωρεί (είναι πράγματι έτσι ή ζηλεύει αυτούς που βρίσκουν τρόπους να ανασαίνουν;)
Πίσω από τα πρέπει που βάζουμε όταν δεν αντέχουμε να βιώσουμε τα θέλω μας , όταν βλέπουμε πια πως κάποιοι δεσμοί μας έχουν κάνει δεσμώτες δια βίου...
Όχι δεν αντέχουμε να ζήσουμε την απλή ζωή....
Την κάνουμε δύσκολη και πολύπλοκη και αβάσταχτη για να έχουμε στον τελικό μας απολογισμό πολλές δικαιολογίες και άλλοθι...
Αλλά ποιος κατάφερε ποτέ να παραμυθιάσει την ψυχή και το μυαλό του πραγματικά;;;;;Και κυρίως για πόσο;;;;

Εγώ μεγάλωνα για σένα - Νατάσσα Μποφίλιου

Εγώ μεγάλωνα για σένα
και μάλωνα για σένα στους δρόμους 
με τα υπόλοιπα παιδιά
τα βράδια ίδρωνα για σένα
και στον ύπνο μου για σένα
τολμηρά είχα κρυμμένα μυστικά

Μετά ωρίμαζα για σένα
και σκάρωνα θλιμμένα στιχάκια 
που δεν τα διάβαζε κανείς
ετοιμαζόμουνα για σένα
και δεν άκουγα κανένα
που μου λεγε πως ίσως δεν φανείς

Και περάσαν οι ζωές μας
δεν βρεθήκαμε ποτέ μας,
και τη θέση την παίρνουνε σκιές
μ' αγαπάνε, με φροντίζουν,
κάπου - κάπου σε θυμίζουν
κι εσύ έρχεσαι και φεύγεις όταν θες.

Κι έτσι ζω μόνο για σένα
ετοιμάζομαι για σένα
ερωτεύομαι για σένα
περιμένοντας εσένα

Για σένα ήμουν και γινόμουν
το κάλο και το κακό μου
και δεν είχα μόνο έναν εαυτό
για σένα άλλαζα σαν φύλλα,
τη χαρά και τη μαυρίλα
και το σπίτι μου είχα πάντα ανοιχτό

Για σένα τράβαγα πιστόλι,
από φόβο μ' είχαν όλοι,
και δεν άντεχε στο πλάι μου ψυχή
φανταζόμουνα εσένα 
σε νοήματα χαμένα
και ήταν μόνο μια καινούρια σου εκδοχή.

Κρυφτό - Πορτοκάλογλου, Μποφίλιου

Αχ, πουλί ,μου τρελό,
έχεις πετάξει,
παίζεις πάλι κρυφτό,
δεν είσαι εντάξει 
κι αυτό θα στο κρατώ.

Ξέρω θα ΄ρθει η στιγμή και για σένα 
που όλοι οι δρόμοι θα βγάζουν σε μένα,
μα εγώ θα σου κρυφτώ.
Θα με ψάχνεις σε σώματα ξένα
μα ποτέ δε θα βρίσκεις κανένα.
Εγώ θα σου κρυφτώ,
θα σου κρυφτώ.

Μου ΄χεις κλέψει καρδιά
και περηφάνια.
Ταξιδεύω τυφλά
στα ίδια λιμάνια.

Ξέρω θα ΄ρθει η στιγμή και για σένα 
που όλοι οι δρόμοι θα βγάζουν σε μένα,
μα εγώ θα σου κρυφτώ.
Όσα τώρα κρατάς κλειδωμένα
θα ΄ναι μάταια και άδεια και ξένα.
Εγώ θα σου κρυφτώ,
θα σου κρυφτώ.