ΘΕΑΤΡΟ...

Η ανάσα της πότε βαριά ,σαν κουρασμένη από καιρό και πότε τόσο απίστευτα γρήγορη , σαν να μην μπορούσε να κρατήσει την καρδιά της φυλακισμένη άλλο πια στο στήθος της.............................................
Τι νόημα θα είχε να δώσει εξηγήσεις για μια ακόμη φορά ;
Μήπως υπήρχε περίπτωση να καταλάβει κανείς;
Κι αν καταλάβει κάποιος, τι νόημα θα έχει ;
κανένα...
Η μήπως κάποιοι είχαν ήδη καταλάβει και οι εξηγήσεις ήταν ούτως ή άλλως επομένως περιττές;
Κι αυτό ...... το να κλείνουμε τα μάτια σ' αυτό που είναι ολοφάνερο και όλοι βλέπουν αλλά κανείς δεν ομολογεί!!!!
Έτσι για να μην τυχόν και αλλάξουν οι ισορροπίες του "πολίτιμου" μικρόκοσμού μας.
Τόσο θέατρο!
θέατρο απέλπιδων σκιών!!!

Τριανταφυλλιά

Τριανταφυλλιά

Στίχοι: Βάσος Βενιζέλος
Μουσική: Μάριος Τόκας
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος

Το φως στο παραθύριν σου
τζι ούλλη δροσιά στο στόμαν
τζι ο ήλιος σαν τον τζύρην σου
πον σου χαλά χαττήριν σου
δικιά σου ζωήν τζιαι χρώμαν.

Τριαντάφυλλα τζ' αρώματα
τα σιείλη τζι η αγκαλιά σου
τζι εσούνι ούλλον αππώματα
της ομορκιάς καμώματα
σκορπίζεις τα φιλιά σου.

Συνάχτου πκιον τριανταφυλλιά
μεν τα ξοδεύκεις τα φιλιά
τζι έρκομαι 'γιω ξοπίσω
μαράζιν τρώει με αρσενικόν
που τα φιλιά σου μερτικόν
δος μου τζι εμέν να ζήσω.

Καμοί τζι αναστενάματα
που δίπλα σου όπκοιος ρέξει
κόμα τζι ο αγέρας σταματά
-άκου Θεγέ μου πράματα-
φιλιά ζητά πεντέξι.

Τα σιείλη μου δακκάννω τα
μ' αναπαμόν εν βρίσκουν
γιατί ομπρός σου χάννω τα
τζιαι διψασμένα τζι άποτα
δίχα φιλίν μεινίσκουν.

Με τα μάτια κλειστά (Γιώτα Νέγκα)

Κανείς δε θα μπορέσει μου 'χες πει
να με πονέσει πάλι όπως εσύ
κι αφού είπαμε γεια με τα δάκρυα στεγνά
τα παράθυρα αφήνω όλη μέρα κλειστά

...Ποτέ δε θα σ' αφήσω μου 'χες πει
να ζήσεις στα όνειρά μου όπως πριν
Κι όμως να! περπατώ μεσ' τον ύπνο σου εγώ
και μου δίνεις φιλιά στα όνειρά σου ξανά

Και σε παίρνω αγκαλιά με τα μάτια κλειστά
πώς γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά
χαρά σ' αυτόν που τώρα σ' αγαπά
χαράζει και σ' αγγίζει στα μαλλιά

Κι όμως να! περπατώ μεσ' τον ύπνο σου εγώ
και μου δίνεις φιλιά στα όνειρά σου ξανά
Και σε παίρνω αγκαλιά με τα μάτια κλειστά
πώς γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά

Κανείς δε θα μπορέσει μου 'χες πει
ποτέ να μ' αγαπήσει όπως εσύ

Στίχοι: Παναγιώτης Καλαντζόπουλος
Μουσική: Παναγιώτης Καλαντζόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Γιώτα Νέγκα

ΣΤΗΝ ΤΥΧΗ;;;

Είναι τόσο θλιβερό που όλα έμειναν πια στη τύχη.
Είναι τόσο δυνατή που εγώ δεν μπορώ να τα βάλω μαζί της,
κι αυτή δεν φαίνεται ποτέ να με συμπαθούσε ιδιαίτερα.
Τι ελπίδα έχω λοιπόν μαζί της;;;
ποιά προσμονή ότι θα σταθεί με το μέρος μου;;;
Το χειρότερο είναι ότι δεν έχω πια το κουράγιο να της αντιπαρατεθώ...
να την πολεμήσω...
να την παλέψω...
να την οδηγήσω εκεί που θέλω εγώ...
κουράστηκα...
πολύ...
ό,τι και να κάνω γυρίζει και εξελίσσετε τελικάμε τον χειρότερο τρόπο...
βαρέθηκα να πέφτω πάνω σε ερμητικά κλειστές πόρτες...
κάποιος με πληρώνει πολύ άσχημα...
με έκλεισε σε δωμάτιο χωρίς εξοδο διαφυγής...
μόνο μ΄ένα παράθυρο...κι αυτό τόσο ψηλά...
πως να το φτάσεις;;;
πως να δεις απ΄έξω;;;
πως να το ανοίξεις;;;

μόνο αν θέλει η τύχη...

Γυμνή σκιά (Χάρης Κατσιμίχας)

Εγώ σε έχω πια ξεχάσει!
το αίμα μου όμως, ακόμα σε θυμάται!

Χειμώνιασε...
κι όμως βαθιά μέσα στη γη
κι όμως βαθιά μέσα στη γη
ο ήλιος του καλοκαιριού κοιμάται,...κοιμάται!

Σαν χρώμα που ονειρεύτηκα και πια δεν το θυμάμαι
και σαν πληγή που αρνήθηκε να σβήσει ο καιρός

Σάρκινη φωτιά, γυμνή σκιά
το μόνο που θυμάμαι πια
είναι τα μακριά σου δάχτυλα!

Ίσως να ήτανε το φως της κάμαρας το κλεφτό
ίσως να ήτανε οι σκιές που χόρευαν στους τοίχους




κι οι θόρυβοι του δρόμου οι μακρινοί οι, οι, οι...
ίσως να ήτανε το λευκό, ζεστό σου σώμα ίσως
που έκανε να μοιάζουνε αιώνιες οι στιγμές!

Σάρκινη φωτιά, γυμνή σκιά
το μόνο που θυμάμαι πια

"ΤΟΣΟ ΟΣΟ"...ΓΙΑ ΟΛΑ!!!

Δεν αντέχω άλλη μιζέρια...

Μιζέρια στο μυαλό ,
μιζέρια στις σκέψεις ,
μιζέρια στην ψυχή ,
μιζέρια στα συναισθήματα ,
μιζέρια στα αιοσθήματα ,
μιζέρια στις εκδηλώσεις ,
μιζέρια στις πράξεις ,
μιζέρια στα όρια ,
μιζέρια στα περιθώρια

με πεθαίνει πια αυτό το "τόσο όσο"!!!
"τόσο όσο"....
ώστε να φαίνονται όλα εντάξει!!!
Όλα τα σάπια πια....
να φαίνονται , όμως , εντάξει!!!!

αυτό φτάνει...
αυτό δικαιώνει την ύπαρξη!!!

ΠΝΙΓΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΓΟ!!!!
ΣΥΧΑΙΝΟΜΑΙ ΠΙΑ!!!!!!!
ΑΗΔΙΑΖΩ Ο,ΤΙ ΜΟΛΙΣ ΠΟΥ ΦΤΑΝΕΙ!!!!!

ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΟΛΑ

Εγώ τελείωσα πια με τις προσμονές και τα θέλω!;
Δε ξαναζήτησα τίποτε τόσο καιρό!
Δεν ξαναζωντάνεψα καμία σκέψη , κανένα πάθος!

Όλα κατάφερα και τα έλεγχα τέλεια!
Εμένα , τα λόγια μου , τα τυχαία αγγίγματά μου ...
τις ματιές....ούτε κατά τύχη...καμία

Δεν αντέχω να ζήσω ότι πάντα ονειρευόμουν!!
Όχι , δεν το αντέχω !!!
Με έχω πείσει...
Τα κατάφερα!!!

Αν σταματούσε και για λίγο το μυαλό...
Αν έπαυαν και για λίγο τα μάτια ν΄αναζητούν...
Αν δεν τύχει, ποτέ , να μείνουν τα μάτια μου για πάνω από κάποια δευτερόλεπτα στα δικά σου...
Αν δεν άκουγα καθόλου την φωνή σου
ούε ακόμη και όταν για τα πιο αδιάφορα και άσχετα μιλάς
ούτε με τρίτους...
Αν δεν τρελλαινόταν ακόμη η καρδιά...
σε κάθε πέρασμα
σε κάθε τυχαίο άγγιγμα....

όλα τότε θα ήταν μια χαρά!!!

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΚΛΑΙΣ

Δε θέλω καρδιά μου να κλαις για όσα περάσαμε χθες,
χαλάσανε τόσα πολλά μα βρες μονοπάτι ξανά,
δεν ξέρει ο κόσμος να ζει, κατέβα να πάμε πεζοί,
εκεί που καθένας ζητά να βρει τη μιλιά του ξανά.

...Τον πόλεμο μισώ κι απ' τη ζωή αποζητώ,
να μη μου μείνει μόνο το παράπονο
κι ας ήταν μια φορά να μ' είχες πάρει αγκαλιά,
το ξέρω σου ζητώ πάρα πολλά.

Δε θέλω καρδιά μου να κλαις για όσα περάσαμε χτες,
δανείσου κι εσύ μια φορά και βρες μονοπάτι ξανά
κι αν χάνεις αυτό που σε ζει δεν έφταιξες μόνον εσύ,
αξίζει να ζουν σαν παιδιά εκείνοι που έχουν καρδιά.

Τον πόλεμο ζητώ για μια ζωή που δεν τη ζω,
να μην μου μείνει μόνο το παράπονο
κι ας ήταν μια φορά να δεις μικρέ μου φουκαρά,
πως μαλακώνω σαν δε μου μιλάς σκληρά.

Τον πόλεμο μισώ κι απ' τη ζωή αποζητώ,
να μη μου μείνει μόνο το παράπονο
κι ας ήταν μια φορά να μ' είχες πάρει αγκαλιά,
το ξέρω σου ζητώ πάρα πολλά.

Στίχοι: Νικόλας Άσιμος
Μουσική: Νικόλας Άσιμος
Πρώτη εκτέλεση: Νικόλας Άσιμος

ΤΕΛΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΔΩ

Τέλος δεν υπάρχει εδώ, γι' άλλη μια φορά
χρώματα παράξενα κι άγνωστα νερά
Πόσους δρόμους πέρασα χρόνια στη βροχή
κάτι μέσα μου έλεγε "πάλι απ' την αρχή.."

Κύματα πελώρια, πάθη αληθινά
της ψυχής τα όρια χάνονται ξανά
Σαν αντικατοπτρισμός, σκόνη και καπνός
της ψυχής τα όρια άδειος ουρανός

Τίποτα στα χέρια μου δεν κρατάει πολύ
όλα για ένα σύννεφο προκαταβολή
Δαίμονες με ξεγελούν πλάσματα φριχτά
φίλα με οξυγόνο μου, κράτα με σφιχτά

Κύματα πελώρια, πάθη αληθινά
της ψυχής τα όρια χάνονται ξανά
Σαν αντικατοπτρισμός, σκόνη και καπνός
της ψυχής τα όρια άδειος ουρανός


Στίχοι: Αφροδίτη Μάνου
Μουσική: Νίκος Κυπουργός

ΕΤΣΙ ΕΠΡΕΠΕ

Πόσο θέλεις
να διαλυθείς
καθώς θα εκρήγνυσαι.
Πόσο θέλεις
να μπορείς να ονοματίσεις έτσι απλά
όλα αυτά τα θαμμένα μονοπάτια που πάντα ονειρευόσουν να περπατήσεις...
αυτά που σκέπασαν τα αγριόχορτα της σιωπής και της λήθης
αφού ποτέ δεν έτυχαν της διεκδίκησης που άξιζαν...
Πάντα δείλιαζες μπροστά στο θέλω...λες και δεν το δικαιούσουν...
λες και το έκλεβες...λες και δεν σου άρμοζε ...
λες και είχες θέση μόνο κάτω από την ευθεία...
όποιος θελήσει κάτι παραπάνω , όποιος , ακόμη χειρότερα , απολαύσει κάτι παραπάνω πρέπει να λογοδοτήσει στις τύψεις του ...
Πόσο θέλεις
να παραδοθείς στην πυρά
αφού ξεπεράσεις τα περιθώριά σου.
Πόσο θέλεις μια βροχή ,
να σβήσει ό, τι ανελέητα καίει...
να πνίξει ό, τι δεν λέει να ξεχαστεί...
να σιωπήσει πια ό, τι μέσα σου κραυγάζει ακόμη!!!
Ό, τι υπάρχει εκεί...
ακόμη κι αν ξεχνιέται για καιρό ,
ακόμη κι αν φιμώνεται για καιρό ,
ακόμη κι αν καταπνίγεται για καιρό ...
Ό, τι ζητά δικαίωση
ό, τι σε έχει στημένο στη γωνία και σε βασανίζει...
ανελέητα , αποφασιστικά ...
γιατί ξέρεις οτι είναι αληθινό...
Δεν περιμένεις πια να «συγκατατεθεί κανένας καιρός»
δεν τον αφήνεις να συγκατατεθεί!
Είναι πολλά τα εμπόδια που βάζεις μέσα σου...
εμπόδια ψηλά και γερά χτισμένα χρόνια τώρα...
Κανένα εμπόδιο όμως δεν σταματά το μυαλό...
τίποτε δεν σταματά το απόλυτο τάξιμο...
τίποτε δεν ξεγελάει το ορμητικό «θέλω»...
Πάντα κάτι παραφυλάει εκεί στο μαξιλάρι σου
να σου τρελλάνει το μυαλό,
να σου διώξει τον ύπνο,
να σου βαρύνει την ανάσα,
να σου μουσκέψει το κορμί...

Μια ευτυχία νιώθεις μόνο
-κι αυτή τις ώρες που μόνος σου , μπορείς να μειδιάς -
για το όσο σε άφησες να γευτείς
-εκίνες τις λίγες ώρες που το μυαλό σου δεν ήταν σε θέση μάχης και άμυνας μαζί , είχε σταματήσει για να ακούσει την καρδιά σου να βροντοχτυπά ,
είχε παραδοθεί -...


Μια στέγνη και σκληρή πίκρα
για το όσο δεν σε αφήσες να αγγίξεις,
για το όσο μόνος σου έδιωξες,
για το όσο μόνος ακρωτηρίασες,
για το όσο έχει πια χαθεί...

Έτσι έπρεπε...Έτσι
Επαναπαυμένος οτι για μια ακόμη φορά έκανες το σωστό ,
ψάξε τώρα για τον ήρεμο ύπνο σου...
που δεν ξεγελιέται και δεν λέει να 'ρθει