ΑΧ!!!!!!!! ΑΥΤΗ Η ΠΕΙΝΑ

Αχ! αυτή η πείνα...
για μια στάλα της συναισθηματικής τροφής...
Η έλλειψη...
των ματιών
των χεριών
των χειλιών
των αγγιγμάτων
...................
οι αισθήσεις
.................
το μυαλό....
................
το σώμα....
................
Αχ! αυτοί οι πόθοι....
"τα θέλω"....
"τα δικαιούμαι"....
η ανάγκη να τραφεί το μυαλό και η ψυχή...
Άχ!αυτή η ανικανόητη επιθυμία...
που ξαφνικά έρχεται και σε καταλαμβάνει,
χωρίς καμιά προηγούμενη πολιορκία...
που γίνεται με το τίποτε.....φωτιά....
ζήλια...αγωνία...
ιδρώτας...παλμός...
έλλειψη...στέρηση...
τυρρανία...αναταραχή...
προσμονή...βάσανο...
πόθος...ασυλλογισιά...
Αχ! αυτή η πείνα...
που σε κρατάει ζωντανό γνωρίζοντας
πως η μαρτυρική λύτρωση είναι δίπλα...
τόσο κοντά....τόσο μακρυά...
τόσο δική όσο ξένη...
τόση απτή όσο αόρατη
Αχ! αυτή η πείνα!
ατελείωτη...
πάντα εδώ...
πάντα δίπλα...
................

ΣΟΥ ΧΡΩΣΤΑΕΙ Η ΖΩΗ;;;;;

Έχεις νιώσει ποτέ να σου χρεωστάει η ζωή;;;;;;
Όσα δεν σου έδωσε ποτέ
Όσα δεν τόλμησες να ζητήσεις
Όσα δεν σε έμαθαν να διεκδικείς
Όσα δεν πρόλαβες
Ότι δεν άρπαξες
Ότι δεν γεύτηκες
Ότι θες να απολαύσεις
Όσα τυρρανικά ονειρεύεσαι
Ότι στα ψέματα πια και μόνο νιώθεις δικό σου
Ότι νόμιζες ότι δεν σου άξιζε
Ότι τώρα απεγνωσμένα ζητάς
Ότι κάθε κύτταρο της ύπαρξης σου ζητά απεγνωσμένα για να μπορέσει να ανασάνει

ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΔΩ

Θέλω να σε δω
να μ' αναζητάς
σε κάθε οδό και δω
στα λίγα που ζητάς

Θέλω να σε δω
μ' έρωτα βαρύ
να μην μπορεί κανείς
να διώξει αυτόν το θάνατο

Καμιά φορά
φοράω τα λόγια μιας πληγής
καμιά φορά ξεχνιέμαι αλλιώς
κι απ' όλους κρύβομαι

Τη χαρά μου λες να μη στην κάνω συμφορά
και δε χωράει η ζωή
να μπει στο γλέντι ούτε μια φορά

Θέλω να σε δω
να μ'εκδικηθείς
να πιω νερό κρυφά
εκεί που θα πλυθείς

Θέλω να σε δω
να 'μαστε αγκαλιά
και μία θηλιά γερή
το χθες να κάνει αθάνατο

ΤΙ ΝΑ ΠΩ;!

Σε θυμάμαι, τι να πω
τόσες νύχτες, τι να πω
η ζωή μου στο δικό σου το σκοπό
αν μπορούσες, τι να πω
αν μπορούσα, τι να πω
με το χρώμα των ματιών σου να κοπώ

Κάθε λέξη, τι να πω
με πονάει, τι να πω
στο σκοινί της μοναξιάς μου ισορροπώ
Σ’ αγαπούσα, τι να πω
σε θυμάμαι , τι να πω
σε θυμάμαι ακόμα, σ’ αγαπώ

Κλείνω τα μάτια, να σε δω
μα φεύγεις σα σκιά
στου χρόνου την απέραντη οθόνη
το πρόσωπό σου τα μαλλιά
το στόμα, το φιλί
σα θάνατος ο χωρισμός
σκοτώνει, σκοτώνει

Ξεγραμμένος, τι να πω
σα δραπέτης, τι να πω
στο μαχαίρι τη γροθιά μου να χτυπώ
λίγο ακόμα, τι να πω
τ’ άρωμά σου ,τι να πω
τ’ όνομά σου μια φορά να ξαναπώ

Σε θυμάμαι, τι να πω
τόσες νύχτες, τι να πω
η ζωή μου στο δικό σου το σκοπό
αν μπορούσες, τι να πω
αν μπορούσα, τι να πω
με το χρώμα των ματιών σου να κοπώ


Κάθε λέξη, τι να πω
με πονάει , τι να πω
στο σκοινί της μοναξιάς μου ισορροπώ
σ’ αγαπούσα, τι να πω
σε θυμάμαι, τι να πω
σε θυμάμαι ακόμα
σε θυμάμαι ακόμα
σ’ αγαπώ, τι να πω
τι να πω, τι να πω

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ...........ΗΡΕΜΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!

Η απογείωση του μυαλού...αναβάλλεται.
Το βάπτισμα της ψυχής ...ματαιώνεται.
Το σώμα θα μένει αιχμάλωτο στις σκέψεις ,στον ασύμβατο χρόνο , στις προϋπάρχοντες όρκους...
Καμία προσμονή δεν θα υπάρχει ...
Καμία μάχη δεν θα είναι απαραίτητη στο μέλλον...
Καμία οδυνηρή υπέρβαση δεν θα χρειαστεί...
Όλα εύκολα...
Όλα δύσκολα...
Όλα ίδια...
Όλα αλλιώτικα...
.................
...ΟΛΑ ΚΑΛΑ...
.................
Αποστασιοποιημένα...
Προγραμματισμένα...
Ανώδυνα...
Πεζά...
Ακίνδυνα...
Σίγουρα...
Γνωστά...
Ήσυχα...
Λυτρωτικά...
Ανώφελα...
Αναμενόμενα...
......................
Νεκρά και θυελλώδη μαζί...
Ξαναμμένα και παγωμένα μαζί...
Έμεινε μόνο η ανατριχίλα να σε διαπερνά
όταν το μυαλό ξεφεύγει...σπάει τα "πρέπει" και λοξοδρομεί...
Έμεινε μόνο ένα ρεύμα να σε καίει ολόκληρο , σε κλάσματα δευτερόλεπτου ,όταν απλά σου φάνηκε ότι άκουσες κάτι που μοιάζει...ότι είδες μια μορφή μάλλον γνωστή...
Έμεινε μόνο έλλειψη να σε θανατώνει...
........................
ΟΛΑ ΚΑΛΑ...
ΗΡΕΜΑ...

ΑΣ ΜΗΝ..............ΑΚΟΜΗ.......

Τελικά η χαρά ήταν τόσο κοντά !
Η αίσθηση της ολοκλήρωσης δίπλα!
Η πληρότητα απροσδόκητα εφικτή !
Το άγγιγμα του απόλυτα δικού σου , νωπό στα ακροδάχτυλα ακόμη!
Η βεβαιότητα ότι ανήκεις στα πολύτιμα της ψυχής , τόσο αγέρωχη!
Η ασυλλόγιστη δωρεά του κάθε τι , τόσο απόλυτη και τόσο γλυκιά!
Η αλμυρόγλυκη γεύση της τυρρανικής παράδοσης, της αιχμαλωσίας , κολλημένη βασανιστικά στα χείλη!
.....................................
Το μυαλό για πρώτη φορά νεκρωμένο!
Οι χτύποι της καρδιάς εκκωφαντικοί!
Ο ιδρώτας μουσκεύει τις ζωές!
..................................
Τίποτε δεν είναι ίδιο πια!
Οι ζωές δεν θα ειναι ποτέ ξανά επίπεδες...
Οι προσδοκίες δεν θα είναι ποτέ ξανά μικρές...
Τα όνειρα δεν θα είναι ποτέ ξανά ήρεμα...
.....................................
Τα μάτια απέλπιδα θα ζητούν την ίδια πάντα εικόνα...
Τα αυτιά θα ηρεμούν μόνο στα ίδια λόγια...
Τα χέρια θα τρέμουν στο ταξίδι τους...
Οι πληγές θα γιατρεύονται μόνο από το ίδιο νάμα...
Ο ιδρώτας θα κυλά πάντα στο ίδιο γνωστό κι ανέγγιχτο αυλάκι...
Το σώμα θα ειναι η λύση πάντα στο ίδιο αίνιγμα...
...............................................
Αχ!!!
Ας μην ξυπνήσει ακόμη το μυαλό!!!
Ας μην αναστηθούν ακόμη οι αμφιβολίες!!!
Ας μην νικήσει ακόμη το «πρέπει»!!!
Ας μην πάρουμε ακόμη τον δύσκολο δρόμο του γυρισμού!!!
............................................
Έστω για απόψε μονό!!!
Ας μην .........ακόμη..............
...................................
Άλλωστε θα είναι και η τελευταία εικόνα....
Ας μην ξεθωριάσει λοιπόν αμέσως............
Ας κρατήσει για λίγο ακόμη η γλύκα της ευτυχίας

Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ//Μουσική: Απόστολος Καλδάρας//Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Δε φταις εσύ η φαντασία μου τα φταίει
που σ' έπλασε όπως ήθελε αυτή
η φαντασία μου που χρόνια με γελούσε
πως θα μ' ανοίξεις την καρδιά μου την κλειστή

Μα ποιο είναι κείνο το όνειρο
που βγαίνει πάντα αλήθεια
και δεν αφήνει χαρακιές στις περισσότερες καρδιές
και μια πληγή στα στήθια

Δε φταις εσύ η φαντασία μου τα φταίει
γι αυτό μην κλαις που φεύγω βιαστικά
σε μένα τώρα πια ταιριάζει για να κλάψω
για της καρδιάς μου τα χαμένα ιδανικά

Μα ποιο είναι κείνο το όνειρο
που βγαίνει πάντα αλήθεια
και δεν αφήνει χαρακιές στις περισσότερες καρδιές
και μια πληγή στα στήθια

Ο ΠΟΝΟΣ ΝΙΚΗΣΕ ΠΑΛΙ - Στίχοι / Μουσική: Γιώργος Ανδρέου

Όταν με σκέφτεσαι το νιώθω
όταν σου λείπω μου μιλάς
στην αγκαλιά σου με ζητάς
όμως μακριά μου θες να μένεις

Ξέρεις τι θέλω, τι αγαπάω
τα χρώματα, τις μουσικές
τον πυρετό μου εσύ τον καις
κι όμως μακριά μου επιμένεις

Κι όταν σε ψάξω διψασμένος
να πιω από σένα φως και ζάλη
εσύ θα σκύψεις το κεφάλι
και με τα μάτια σου θολά
πριν φύγεις για άλλη μια φορά
θα πεις ο πόνος νίκησε πάλι

Μισή ζωή μισή χαρά
δεν την μπορώ δεν την αντέχω
καλύτερα να μην σε έχω
παρά μαζί και χωριστά

Ντροπή δεν είναι να φοβάσαι
ντροπή δεν είναι να πονάς
όμως μ' αυτόν που αγαπάς
είναι ευλογία να ξυπνάς
είναι ευτυχία να κοιμάσαι

Μα όταν σε ψάξω διψασμένος
να πιω από σένα φως και ζάλη
εσύ θα σκύψεις το κεφάλι
και με τα μάτια σου θολά
πριν φύγεις για άλλη μια φορά
θα πεις ο πόνος νίκησε πάλι

Όταν σε ψάξω διψασμένος
να πιω από σένα φως και ζάλη
μην σκύψεις άλλο το κεφάλι
και με τα μάτια σου θολά
έστω για μόνο μια φορά
μην πεις ο πόνος νίκησε πάλι

ΣΤΕΡΕΨΑ

ΣΤΕΡΕΨΑ………..
Δεν έχω τίποτε άλλο να δώσω σε κανέναν
Τίποτε δεν περισσεύει
Τίποτε δεν υπάρχει εκεί , που όλοι είχαν δεδομένο πως υπάρχουν αποθέματα
Τέλος.......
Δεν έχω δυναμη για άλλες υπερβάσεις...
Δεν έχω δύναμη να πάω τον εαυτό μου πουθενά παραπέρα , για το χατήρι κανενός , ούτε καν για το δικό μου χατήρι
Τίποτε ..........
Όλα στέρεψαν........
Όλα σώθηκαν.......

Δύναμη ,
κουράγιο ,
αντοχή ,
ανοχή ,
συγνώμη ,
υπομονή ,
αιτιολόγηση ,
δικαιολόγηση ,
…………………
Συγνώμη……….

Όλα στέρεψαν
Όλα σώθηκαν

Μήπως τελικά ήσουν πολύ ρομαντική με τον κόσμο και τους ανθρώπους;;;
Μήπως δεν έχεις ακόμη καταλάβει πως η ζωή δεν χωρά ευαισθησίες και λεπτότητες και βασανισμένες δεύτερες και τρίτες σκέψεις;;;;;
Μήπως μεγάλωσες πολύ για να σε κανακευουν οι άλλοι;;;Ή το χειρότερο να προσμένεις ότι θα το κάνουν;;;;
Μήπως είσαι τελικά πολύ περίεργη και δύστροπη και εγωίστρια και κακομαθημένη και ήθελες τα πάντα όπως τα είχες πλάσει εσύ στο μυαλό σου;;;;;;
Μήπως ό,τι δεν ήταν ακριβώς στα δικά σου μέτρα και προσδοκίες αυτόματα το απέρριπτες;;;;Και όχι μόνο το διαγράφεις έτσι απλά και χωρίς ίχνος συμπόνιας και συμπάθειας, αλλά το αφήνεις επιπλέον να σου κατρακυλησει και την ψυχολογία στα τάρταρα;!
Μήπως τα πάντα τα έπαιρνες πολύ σοβαρά με όλα τα καλά ή τα κακά που μπορεί να σημαίνει αυτό;;!!

Ίσως….
Μπορεί

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΡΟΧΗ …..ΧΩΡΙΣ ΟΜΠΡΕΛΑ

Περπάτα μόνος
κάτω από την βροχή
χωρίς ομπρέλα……..

Άκου την μουσική της
Άσε την να κυλήσει πάνω σου
Αφέσου στο παγωμένο της χάδι
Ανατρίχιασε κάτω από το υγρό της άγγιγμα……

Τραγούδα μαζί της
Ονειρέψου
Ταξίδεψε
Φύγε

Κι αν κάποιον νιώσεις
να σε ακολουθεί
σ’ αυτό το ταγκό
κάτω από την βροχή,
κράτα τον από το χέρι,
πάρε τον αγκαλιά,
σμίξε τα φιλιά σου
με αυτά , τα νωπά της βροχής
και φέρε τον
προς το μέρος της καρδιάς σου
όπως κάθε τι πολύτιμο,
για να μην σου κακοπάθει
για να μην σου τον παρασύρει η βροχή
και στον κλέψει
και τον χάσεις……

Μόνο τότε ,
ίσως ,
καταφέρετε κάποια στιγμή
να τραβήξετε τον ίδιο δρόμο
περπατώντας μέσα στην βροχή,
μαζί χωρίς ομπρέλα…
χωρίς φόβο…
με απίστευτο πάθος...